Tag: featured

මාතලේ ප්‍රදේශයේ නිවසක අද්භූත සිදුවීම් මාලාවක් මාස දෙකක පමණ කාලයක් තිස්සේ සිදුවන බවට ලැබුණු තොරතුරක් මත අප එම නිවස සොයා ගියේ ඒ ගැන සොයා බැලීමටය.
මේ තොරතුරු ලැබී තිබුණේ මාතලේ මහ රෝහලේ වෛද්‍ය සමින්ද ජයරත්න මහතාටය.
මෙම නිවසේ සිදුවනවා යැයි පැවැසෙන මෙම අද්භූත සිදුවීම් ගැන සොයා බැලීමට ගිය ගමනට වෛද්‍ය ජයරත්න, වෛද්‍ය සෙනරත් වේරගම, විශ්‍රාමික මේජර් බර්ටි පෙරේරා සහ මාතලේ නිදහස් චින්තකයින්ගේ සංගමයේ සාමාජික ධම්මික විජේසූරිය යන මහත්වරු සහභාගි වූහ.

වෛද්‍ය වේරගම සහ වෛද්‍ය ජයරත්න යන මහත්වරුන් අද්භූත යැයි සමහරු පවසන මෙවැනි සිදුවීම් ගැන කාලයක් තිස්සේ සිට පර්යේෂණ කර එහි සත්‍යතාවය පහදාදීමේ නිරතව සිටින විද්වතුන් දෙදෙනෙකි. 
අල්මාරියේ දමා ඇති ඇඳුම් වැටේ එල්ලා ඇති ඇඳුම් පැළඳුම් ගිනිගෙන පිළිස්සීම, පිඟන් වීදුරු පාවී යාම, බත් මුට්ටියට කෑම බෙදා ඇති පිඟන්වලට වැලි වැටීම, නිවසේ සවිකර තිබෙන විදුලි බුබුළු හිටි හැටියේ ගැලවී බිම පතිතවීම, පත්තුකර ඇති පොල්තෙල් පහන් එක්වරම පාවීයාම සහ නිවසට ගල් මුල් ගැසීම වැනි එකවර අදහාගත නොහැකි අද්භූත සිදුවීම් මාස දෙකක පමණ කාලයක් පටන් සිදුවන බව අපට කිව්වේ එම නිවසේ අයිතිකරු ය.
අද්භූත සිදුවීම් ඇතිවන බව කියන මේ නිවස පිහිටා ඇත්තේ මාතලේ අලුත් පාරේය.
නිවෙස් හිමියා ඔහුගේ බිරිඳ හා බාලවයස්කාර ඔවුන්ගේ දියණිය මේ නිවසේ පදිංචිව සිටිති.
“මම කුලී වැඩ කරල කීයක් හරි හොයාගෙන තමා බිරිඳ හා දරුවා ජීවත් කරන්නේ. දුව ඉස්කෝලේ යනවා. ගෙදර තිබුණ ඇඳුම් පැළඳුම් සේරම පිච්චිලා. දැන් අපට තියෙන්නේ මේ ඇඳගෙන ඉන්න ඇඳුම් විතරයි. අනිත් ඒවා සේරම පිච්චිලා. ගෙදර තියන පුටු පවා ගිනිගෙන පිළිස්සෙනවා. ගෙදර බත් උයන්න බැහැ. බත් මුට්ටියට වැලි වැටෙනවා. භූමිතෙල් පවා බත් මුට්ටියට දාලා තිබුණ වෙලාවල් තිබුණා. තේ ටිකක් ගෙදර හදාගෙන බොන්න ක්‍රමයක් නැහැ. වතුර උණු කරන කේතලය ලිපේ තියෙද්දි පෙරළෙනවා. සමහරදාකට කේතලය ළිපේ තියලා වතුර උණු කරද්දි කේතලයට මිරිස් කුඩු හරි කහ කුඩු හරි දාලා. මාස 2ක් විතර තිස්සේ ඉඳලා ගෙදර උයන්නේ නැහැ. තේ හදාගෙන බොන්නේ නැහැ. අහළ පහළ ඉන්න මහත්තුරු නෝනලා තමා අපි තුන් දෙනාට කන්න බොන්න දෙන්නේ. ඒ ගොල්ලෝ නොහිටින්න අපි කන්න බොන්න නැතිව මැරිලා මහත්තයෝ”
අප ගෙට ගොඩවුණ ගමන්ම ගෙදර අයිතිකාරයා කියාගෙන ගියේය.
භූතයා සමහර දවස්වලට ගේ ඇතුළේ මුත්‍රාකර යන බවද ඔහු කීය. ඇඳුමක් පැළඳුමක් නැහැ. ඇඳිවත විතරයි ඉතිරිවෙලා තියෙන්නේ. ගෙදර තිබුණ බඩු මුට්ටු පොළොවේ ගහලා. පිඟන් ටික පොළවේ ගහලා. මම බොරු නෙවේ කියන්නේ. මේ බලන්න කැබිනට් එකේ වීදුරු පිඟන් ගොඩක් තිබුණා. නමුත් ඒවා එකක්වත් නැහැ. බිඳිලා ගිහින් යැයි කියමින් නිවෙස් හිමියා අපව කැබිනට් එක ළඟට කැඳවාගෙන ගොස් පෙන්නුවේය. මේ ප්‍රශ්නය නිසා අපි හොඳටම අසරණ වෙලා යැයි ද ඔහු අප සමඟ කීය.

මේ වගේ දේවල් අද්භූත අදහාගත නොහැකි දේවල් සිද්ධවෙන්නේ ඇයිද කියන එක ගැනද ඔහු අප සමග පැහැදිලි කළේය.
මුලින්ම රෑට ගල් දෙක තුන ගෙට වැටෙන්න පටන් ගත්තා. ගහන කෙනෙක් හොයා ගන්න බැහැ. ඊට පස්සේ තමා අනෙක් දේවල් සිද්ධ වෙන්න පටන් ගත්තේ. අපි දේවාල කිහිපයකට ගියා. කපුවන් කිව්වේ භූත දෝෂයක් නිසා මේවා වෙනවා කියා. මගේ අම්මා මීට අවුරුදු 4 1/2කට විතර කලින් මියගියා අම්මාගේ භූත අවතාරය මේ වගේ දේවල් කරනවා කියා සමහර කපුවන් කිව්වා. තවත් කපුවෙක් කිව්වේ භූත බලපෑමක් නිසා නෙවේ කවුරු හරි ගෙදරට බන්ධනයක් කරලා ඒකෙ බලපෑමට වෙනවා කියා කිව්වා. තවත් කෙනෙක් ගෙදරට ඇවිත් පරීක්ෂා කර බැලුවා. එයා කිව්වේ ගෙදර හදද්දි දෝෂ තියනවා. ඒ නිසා තමා මේ සේරම කරදර කියා. දොර ජනෙල් හා උළුවහු කිහිපයක් ගලවා ඉවත් කරලා දැම්මාම මේ සේරම ප්‍රශ්න ඉවරයි කියා. ගෙදරට ලොකු ආරක්ෂාවක් දාන්න ඕනෑ කියාත් ඔහු කිව්වා.
දැන් මහත්තයෝ එක එක්කෙනා එක එක දේවල් කියනවා. මට තේරෙන්නේ නැහැ මොනවා කරන්නද කියලා. මට ඕවට වියදම් කරන්න සල්ලිත් නැහැ. මම කුලී වැඩ කරලා ජීවත්වෙන කෙනෙක්. කොහොම වුණත් මේ ප්‍රශ්නෙ හින්දා අපි හොඳටම අසරණවෙලා. මහත්තයලා අපේ ගෙදරට ආපු එක හොඳයි. කොහොම හරි මේ ප්‍රශ්නෙ විසඳලා දෙන්න. පිං සිද්ධවෙයි කියා නිවසේ හිමිකරු අපත් සමග කියා සිටියේ බලාපොරොත්තු සහගතවය. 
වෛද්‍යවරුන් දෙදෙනෙක් භූතයෙක් සැරිසරන බව කියන නිවසට ඒ ගැන සොයා බැලීමට ආ බව ආරංචි වී අසල්වාසින් පිරිසක්ද පැමිණියේ ඇත්තෙන්ම සිද්ධවෙන්නේ මොකක්ද කියන එක ගැන දැන ගැනීමටය.
නිවසේ සිදුවනවා යැයි කියන අද්භූත සිදුවීම් නිසා තමන්ද ඉමහත් සේ බියට පත්ව සිටින බව අසල්වාසින් වෛද්‍යවරුන් දෙදෙනා සමග කියා සිටියේ මොකක් හරි කරලා මේ ප්‍රශ්නයට විසඳුමක් ලබාදෙන ලෙස ඉල්ලමිනි.
“ඇත්තටම කියනවා නම් මේ මොකද වෙන්නේ කියා අපිට හිතාගන්නවත් බැහැ. උන්නු ගමන් පිඟන් කෝප්ප පාවෙලා යනවා. පුටු ගිනි ගන්නවා. පොල් තෙල් පහනක් පත්තු කරලා තිබ්බොත් ඒක පාවෙලා ගිහින් බිම වැටෙනවා. මේ හින්දා අපිත් හොඳටම බයවෙලා ඉන්නේ” යැයි එම පිරිස වෛද්‍යවරුන් දෙදෙනා සමග පැවැසූහ.
නිවසේ අයිතිකරු වෛද්‍යවරුන් දෙදෙනා සමග තව දුරටත් මේ ගැන කරුණු කාරණා හෙළි කරමින් මෙසේ පැවැසීය. 
“මම දවසක් පහළ ගෙදර මහත්තයලාගේ වත්ත සුද්ධ කර කර සිටියේ. බිරිඳ එක පාරටම ඉක්මනට දුවලා එන්න ගෙයි ඇතුළේ මොකක්දෝ ගිනි ගන්නවා කියා කෑ ගැසුවා. එතකොට දුව ඉස්කෝලේ ගිහින් හිටියේ. මම කර කර හිටිය වැඬේ නවත්තලා ගෙදරට දිව්වා. මම ගිහින් බලද්දි සාලයේ තිබුණ ප්ලාස්ටික් පුටුවක් පිළිස්සෙනවා. මම ඉක්මනට වතුර ගහලා ගින්න නිවා දැමුවා”
පිළිස්සී ගිය පුටුවක්ද ඔහු අපට පෙන්වීය. 

ඇඳුම් පැළඳුම් එල්ලා තිබූ ස්ථාන ද ඔහු අපට පෙන්වා සිටි අතර ඇඳුම් එල්ලා තැබූ ඒ තැන්වල බිත්ති කළු පැහැ ගැන්වී තිබෙන අයුරු අපට දැක ගැනීමට ලැබිණි.
බිත්තියේ ඇඳුම් එල්ලීමට ඇණ ගසා සවිකර ඒවා එල්ලා තිබූ ඇඳුම් පැළඳුම්වලටද භූතයා ගිනි තබා ඇති බව ගෙදර අයිතිකාරයා අපත් සමග කියා සිටියේ බියමුසු හැඟීමෙනි.
“ඇඳුම් ඇඳගෙන ඉද්දි එහෙම කවමදාවත් ඒ ඇඳුම් එක පාරටම ගිනි අරන් පිච්චිලා නැත්ද?” ඒ වෛද්‍යවරුන් දෙදෙනා නැගූ ප්‍රශ්නයකි.
“නැහැ, කවමදාවත් මේ වෙනකම් මමයි බිරිඳයි දුවයි ඇඳගෙන හිටිය ඇඳුම් භූතයා පිළිස්සුවේ නැහැ. ගලවලා දාලා තියන ඇඳුම් තමා භූතයා පුච්චන්නේ” 
වෛද්‍යවරුන් ඇසූ ප්‍රශ්නයට නිවෙස් හිමියා දුන්නේ එහෙම පිළිතුරකි.
“බිරිඳ ගෙයි ඇතුළේ තනියම ඉන්නකොට තමා මේ හැම දෙයක්ම වෙන්නේ. එයා ගෙයින් පිට ඉන්නකොටත් මේවා වෙන්නේ නැහැ. ඒ විතරක් නෙවේ බිරිඳ මාත් එක්ක ගෙයි ඇතුළේ ඉන්නකොටත් මේ වගේ දේවල් වෙන්නේ නැහැ” යැයි නිවෙස් හිමියා කියා සිටියේ වෛද්‍යවරුන් දෙදෙනා ඇසූ ප්‍රශ්නයකට පිළිතුරු දෙමින්ය.
මාස දෙකක් තිස්සේ මේ ගෙදර අද්භූත දේවල් කරන භූතයා කවුරුන්ද කියන එකට අපිට කදිම හෝඩුවාවක් අපට ගෙදර අයිතිකාරයාගෙන් දැන ගැනීමට ලැබුණා යැයි වෛද්‍යවරු දෙදෙනා පැවැසූහ.
“ඔව් මටත් හිතාගන්න පුළුවන් භූතයා කවුද කියන එක” යැයි අපිත් සමග මේ ගවේෂණයට එක්ව සිටි විශ්‍රාමික මේජර් බර්ටි පෙරේරා මහතා ද කියා සිටියේය.
අසල්වැසි කාන්තාවක් අප සමග මෙසේ කීවාය.
ඇය රජයේ රැකියාවක නිරතව සිටින තැනැත්තියක් වන්නීය.
“මේ ගෙදර අයට බත් උයන්න බැරි නිසා මම බත් උයලා මේ ගොල්ලන්ට දෙන්න අරගෙන ආවා. ඒ ගෙදර ඉන්න අක්කා එයාගේ දුවට පිඟානකට බත් බෙදලා දුන්නා. දරුවා බත් කටක් කටට දාගන්නවත් එක්කම කිව්වා බත් කන්න බැහැ වැලි තියනවා කියා. මට අදහාගන්න බැරිව ගියා. බත් එකේ වැලි. මමත් හොඳටම බය වුණා. අන්න ඒ නිසා තමා මම මේ භූත කතාව විශ්වාස කරන්නේ”
අප එහි ගිය පසු භූත කරදරයක් තිබෙන බව කියන නිවසට රොක්වූ පිරිස් කියා සිටියේ මේවා සිදුවන්නේ මිය ගිය කෙනෙකුගේ බලපෑමක් නිසා බව ය.
මේ පවුලේ අයගේ ඥාති සහෝදරයෙක්ද පුන පුනා කියා සිටියේ මේවා සියල්ල භූතයකුගේ ක්‍රියා යැයි කියාය.
“ගෙදරට ගල් වැදුන නිසා මමයි තව යහළුවෙකුයි වහලයට නැගලා එළිවෙනකම් හිටියා. වෙන කවුරු හරි කෙනෙක් කරන දෙයක්ද කියා බලන්න. අපි දෙන්නා වහලයට නැගලා ඉද්දිත් මහ රෑ ගල් දෙක තුනක් වහලයට වැදුණා. අන්න ඒ නිසා තමා මේක භූතයකුගේ වැඩක් කියා මම විශ්වාස කරන්නේ”
ඒ තරුණයා අප සමග කියාගෙන ගියේ බිය මුසු හැඟීමෙනි. 
වෛද්‍ය සමින්ද මහතා මීට කලින් වතාවකද නිවසට විස්තර සොයා බැලීමට ගොස් තිබිණි.
“මහත්තයා එන්න ටික වෙලාවකට කලින් අපේ නෝනට භූතයා ගලකින් ගසා තිබුණා. එයා කොන්ද අල්ලාගෙන ගල් පාරක් මගේ කොන්දට වැදුණා ඉවසන්න බැහැ වේදනාව කියා ඇය හැඬුවා. ගල් පාර වදිනවා අපි කවුරුත් දැක්කේ නැහැ” කියමින් නිවසේ හිමිකරු භූතයා දමා ගැසුවා යැයි කියන තරමක ලොකු ගල් කැටයක් පෙන්වා සිටියේය.
වෛද්‍ය සමින්ද ජයරත්න මහතා ඇයට ගල වැදුනා යැයි පැවැසුනු ස්ථානය සියුම් ලෙස පරීක්ෂාකර බැලීමේදී එවැනි ගල් පහරක් ඇයගේ කොන්ද ප්‍රදේශයට වැදී නොමැති බව පෙනී ගොස් ඇත.
ඒ බව පසුව වෛද්‍යවරයා අප සමග කියා සිටියේය. 
වෛද්‍යවරුන් දෙදෙනා යළිත් වරක් නිවසේ අයිතිකරු සමග කතා බහ කළේ වැඩි විස්තර දැන ගැනීමේ අපේක්ෂාවෙනි.
“බිරිඳ මේ ගෙදර ඉන්න කැමැති නැහැ. දැන් ටික කාලයක ඉඳලා මේවා විකුණා දමා එයාලාගේ මහගෙදරට යමු කියා මට නිතරම ඇවිටිලි කරනවා. එයාගේ අක්කා කෙනෙක් දවසක් අපේ ගෙදර ආපු වේලාවේ බිරිඳ එක්ක නංගියේ මේ ගෙදරයි ඉඩමයි කාටහරි විකුණලා දාලා අපේ මහ ගෙදර වරෙන් කියා කියනවා මටත් ඇසුණා” යැයි නිවෙස් හිමියා වෛද්‍යවරුන් සමග පැවැසීය.
නිවසේ අයිතිකරුගේ බිරිඳ සමගද වෛද්‍යවරු කතාබස් කර විස්තර විමසා සිටීමට අමතක නොකළහ.
“මගේ නැන්දම්මා මීට අවුරුදු 4 1/2කට විතර කලින් මියගියා. මම නම් හරියට කියන්න දන්නේ නැහැ. දේවාලවලට ගියාම සමහර කපු මහත්වරුන් තමා කිව්වේ මගේ මියගිය නැන්දම්මා භූතයෙක් වෙලා ඇවිත් මේ වගේ දේවල් කරනවා කියා” ඇය වෛද්‍යවරුන් සමග කියා සිටියාය.
මේ කාන්තාව සමග වෛද්‍යවරු සෑහෙන වේලාවක් කතා බස් කරමින් විස්තර විමසා සිටියහ.
මේ සියලුම දේවල් අනිවාර්යයෙන්ම මිනිස් ක්‍රියාකාරිත්වයක ප්‍රතිඵලයක් බව අවධාරණය කරන්න කැමැතියි. මේවා මාස දෙකක කාලයක් තිස්සේ සිදුකරන්නේ කවුද කියන එක අපි පැහැදිලිවම සොයා ගත්තා. මෙය මියගිය කෙනෙක් භූතයෙක් වෙලා ඇවිත් කරන දෙයක් නෙමේ. මියගිය කිසිම කෙනෙක් භූතයෝ වෙලා එන්නේ නැහැ.
වෛද්‍යවරුන් දෙදෙනා රැස්ව සිටි පිරිසට පැහැදිලි කර දුන්නේ ඔවුන්ගේ සිත්සතන්වල පැවැති සැක සංකා සහ බිය තුරන් කිරීමේ අරමුණු ඇතිවය.
මෙම නිවසේ ඇතිවන සිදුවීම් මාලාව අද්භූත බලවේගයක් හෝ භූත බලවේගයක් හෝ නිසා සිදුවන්නක් නොවන බව අප කළ සොයා බැලීම්වලදී සාධක සහිතව සොයා ගත්තා. මේ සියල්ලක්ම මෙතෙක් කල් සිදුකර ඇත්තේ මේ ගෙදර සිටින කාන්තාවයි.
යම් අයෙක් මෙවැනි දේවල් සිදුකරන්නේ ඇයි දැයි කියන එක විමසා බැලීමේදී හේතු දෙකක් තිබෙනවා. එක් හේතුවක් නම් පවුලේ සාමාජිකයන්ගේ සහ අසල්වාසීන්ගේ අවධානය ලබාගැනීමට සචේතනිකව සිදු කරන දේවල්ය. අනෙක් සාධකය වනුයේ ගෘහ ජීවිතයේ සහ සමාජයේ තමන්ට සිදුවන ගැටලුකාරි තත්ත්වයන්වලින් මිදීමට මෙවැනි දේවල් සිදුකරන බවය. මේ නිවසේ සිටින කාන්තාවට ඇතිවී ඇති කිසියම් මානසික ගැටළුවක් මත මෙවැනි දේවල් සචේතනිකව සිදු කරනවා. ඇය මෙවැනි දේවල් කරන්නේ කාවත් අනතුරට දමන්න හෝ රවටන්න නොවේ. ඔවුන් දැනට පදිංචිව සිටින ප්‍රදේශයෙන් ඉවත්ව යාමට දරන අහිංසක ප්‍රයත්නයක්. කවුරුත් ඇයට අනුකම්පා කළ යුතුයි. කිසිම කෙනෙක් ඇයගේ හිතට වැරැදි අදහස් දමන්න කිසිසේත්ම හොඳ නැහැ යැයි ගවේෂණය අවසානයේ වෛද්‍ය සමින්ද ජයරත්න මහතා කියා සිටියේය.
මෙම කාන්තාවට අවශ්‍ය උපදේශනයක් ලබාදීමට මාතලේ මහ රෝහලේ මානසික උපදේශන සේවයට කැඳවාගෙන එන ලෙස වෛද්‍යවරයා ඇයගේ සැමියාට උපදෙස් දුන්නේය.
මෙවැනි අද්භූත සිදුවීම් ගැන දැනුම් දුන්නොත් ඒවායේ ඇති සත්‍ය අසත්‍යතාවය ගැන සොයා බැලීමට පැමිණීමට සූදානම් බව වෛද්‍යවරු දෙදෙනා පවසති.
මේ කටයුත්ත සඳහා කිසිදු මුදලක් අය නොකරන බවද වෛද්‍යවරු දෙදෙනා පෙන්වා දුන්හ.

උපුටා ගැනිම – ලංකාදිප පුවත්පත

[rns_reactions]

2009දී එල්.ටී.ටී.ඊ.ය යුදමය වශයෙන් පරාජය කරමින් අවසන් කෙරුණු සිව්වැනි ඊළාම් යුද්ධය ආරම්භ වූයේ 2006 අගෝස්තුවේදීය. අඩියෙන් අඩිය ඉදිරියට ඇදෙමින් යුද්ධයේ අවසාන ඉසව්ව වෙත හමුදාව ළඟා වෙද්දී එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය කිලිනොච්චිය හා මුලතිව් අතහැර තම අවසාන බළකොටුව ආරක්ෂා කර ගැනීමට පියවර ගත්හ. ඒ වන විට කොටි නායකයන් රැඳී සිටියේ පුදුකුඩිඉරිප්පු ප්‍රදේශයේය. හමුදාවට මුහුණදීම සඳහා ඉරණමඩු, දර්මපුරම්, විශ්වමඩු, ඔඞ්ඩුසුඩාන්, මුල්ලයාවලි උතුර යන ප්‍රදේශ ඔස්සේ මුලතිව් වෙරළ දක්වා ඔවුන්ගේ ආරක්ෂක වළල්ල තැනීමට ඔවුහු පියවර ගත්හ. මෙහිදී හමුදාවෙන් එල්ල කෙරෙන ප්‍රහාර අවම කර ගැනීම සඳහා ඔවුන් භාවිත කළ උපාය වූයේ එම ප්‍රදේශවල ජීවත් වූ අහිංසක සිවිල් වැසියන් මිනිස් පලිහක් සේ තබා ගැනීමය.

කොටි බළකොටුවක්ව පැවැති දර්මපුරම් ගම්මානය ඊළාම් යුද ඉතිහාසයේ පළමු වරට මුදා ගැනුණේ බි්‍රගේඩියර් ෂවේන්ද්‍ර සිල්වා යටතේ වූ 58 වැනි සේනාංකය මගිනි. දර්මපුරම් ගම්මානය පිහිටා තිබුණේ පරන්තන්හි සිට කිලෝමීටර 12 පමණ දුරකිනි.

කොටින්ගේ විශාලම ඉන්ධන ගබඩාව හා ප්‍රභාකරන්ගේ භූගත කඳවුරක්ද පිහිටියේ මෙම ප්‍රදේශයේය. කිලෝමීටර් හතක් පමණ ප්‍රදේශයක් පුරා කොටින්ගේ ඉදිරි ආරක්ෂක වළල්ල ඉදි කර තිබූ දර්මපුරම් හා විශ්වමඩු ප්‍රදේශයේ දරුණු සටන් ඇති වූ අතර එම ප්‍රදේශයන්හි සිරවී සිටි සිවිල් ජනතාව දුක්ඛිත ඉරණමකට මුහුණ පෑහ. කොටින්ගේ රුදුරු හස්තයේ ගොදුරු බවට පත්වී සිටි සිවිල් ජනතාව එදා මුහුණ දුන් අත්දැකීම් පිළිබඳ සොයාබැලීම සඳහා පසුගියදා අපි එම ප්‍රදේශවල සංචාරය කළෙමු. දර්මපුරම් හා විශ්වමඩු ගම්මානවල ජිවත් වූ ජනතාව තමන් කොටින්ගේ පාලනයට නතු වූ ආකාරයත්, ඔවුන්ගේ අණසක යටතේ ජීවත් වූ ආකාරය හා තමන් මුහුණ පෑ වධබන්ධන පිළිබඳවත්, අවසානයේ දිවි ගලවාගත් ආකාරය පිළිබඳවත් අපට බොහෝ තොරතුරු පැවසූහ. මේ ඔවුන්ගේ කතාවයි.

දර්මපුරම් ගම්මානය බිහිවූයේ 1958 ඇති වූ සිංහල දෙමළ කෝලාහලයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙසිනි. 1958 මැයි මාසයේ ශ්‍රී ලංකාවේ ඇති වූ ජාතිවාදී ලේ වැගිරීම නිදහසින් පසු ඇතිවූ ප්‍රථම ජනවාර්ගික අර්බුදය විය. දමිළ මෙන්ම සිංහල ජීවිත රැසක්ද අහිමි කෙරුණු එම අරගලය කොළඹ, යාපනය, අනුරාධපුර, පොළොන්නරුව, මඩකළපුව, එරාවුර් සහ කුරුණෑගල යන ප්‍රදේශවල විශාල වශයෙන් ව්‍යාප්ත වූයේය.  සිංහලයන් බහුතරයක් ජිවත්වූ ප්‍රදේශවල සිටි දෙමළ ජනයාගෙන් වැඩි පිරිසක් අවතැන් වූහ. කොළඹ, කුරුණෑගල, අනුරාධපුරය වැනි ප්‍රදේශවල සිටි අවතැන් පවුල් 620ක් පදිංචි කෙරුණේ දර්මපුරම්හිය. එතැන් සිට එය  ජනාවාසයක් බවට පත් විය.
දර්මපුරම්හි පදිංචි කරවන ලද දෙමළ ජනයාගෙන් කොටසක් යාපනයේ දෙමළ වූ අතර අනෙක් පිරිස ඉන්දියානු සම්භවයක් සහිත දෙමළ ජනයා වූහ. මොවුන් අතර ආරම්භයේ සිටම සීිතල යුද්ධයක් නිර්මාණය වෙමින් තිබිණි. තමන් කුලවත් දෙමළ ප්‍රජාවත් බවත්, ඉන්දියානු සම්භවයක් සහිත පිරිස පහත් ජන කොට්ඨාසයක් ලෙසත් සැලකීමට යාපනය දෙමළ ජනයා ක්‍රියා කළහ. ගොවිතැන්, වෙළෙඳාම් වැනි කර්මාන්තවල මෙන්ම රජයේ රැකියාවල නිරත වීමට ඉන්දියානු සම්භවයක් සහිත දෙමළ ප්‍රජාවට තහංචි පැනවිණි. ඔවුන්ට සිදු වූයේ යාපනය දෙමළ ජනයාගේ කුලීකරුවන් වශයෙන් සේවය කිරීමටය. එම ප්‍රදේශයේ සේවය කළ රජයේ නිලධාරින් වැඩි පිරිසක් යාපනයේ දෙමළ ප්‍රජාව වූ බැවින් ඔවුන්ද ඉන්දියානු සම්භවයක් සහිත දෙමළ ජනයාට දක්වනු ලැබුවේ කුඩම්මාගේ සැලකිල්ලකි.
ඉන්දියානු සම්භවයක් සහිත දරුවන්ට පාසල් යෑමේ අවස්ථාව හිමි වූයේද අවම වශයෙනි. පාසලට ගිය සුළු පිරිසටද පන්තියේ පසුපසට වී හෝ නැතිනම් බිම ඉඳගෙන හෝ අධ්‍යාපනය ලැබීමට සිදු විය. යාපනය දෙමළ ප්‍රජාව කීවේ ඔවුන් තමන්ට සේවය කරනු විනා අධ්‍යාපනය ලැබීම අනවශ්‍ය බවයි. යාපනය දෙමළ ජනයාගේ අණසක යටතේ ඔවුන්ගේ කුඹුරු ඉඩම් අස්වද්දමින් වෙළෙඳසල්වල බැලමෙහෙවර කරමින් දුක්ඛිත ජීවිතයක් ගෙවීමට ඔවුනට සිදු විය.
1988 වසරේ අගභාගයේදී නාඳුනන පුද්ගලයන් පිරිසක් තම ප්‍රදේශයේ සැරිසරනු දර්මපුරම් වැසියන්ට දැකගත හැකි විය. සරොම් කමිසවලින් සැරසුණු මෙම පුද්ගලයෝ සවස් යාමයන්හි ප්‍රදේශවාසීන් සමඟ කතාබහ කිරීමට උත්සාහ කළහ. ඔවුන්ගේ වැඩි අවධානය යොමු වූයේ ඉන්දියානු සම්භවයක් සහිත දෙමළ ජනයා කෙරෙහිය. යාපනයේ දෙමළ ජනයාගෙන් තමන්ට සිදුවන අකටයුතුකම් පිළිබඳව ඔවුහු ඔවුනට පැවසූහ. එහිදී ඔවුන් කීවේ තමන් එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයේ සාමාජිකයන් පිරිසක් බවයි. යාපනය ජනයාගෙන් තව දුරටත් ඔවුනට කිසිදු හිරිහැරයක් සිදුවීමට ඉඩ නොතබන බවත්, දෙමළ ජනතාවගේ පොදු සතුරා සිංහලයන් බවත් පැවසූ ඔවුහු ඔවුන්ට එරෙහිව සටන් කිරීම සඳහා යාපනය සහ ඉන්දියානු දෙමළ දෙපිරිසම තමන් හා එක්විය යුතු යැයි කියා සිටියහ. “අප අතර ජාති භේද නැහැ. ඔබට හිරිහැර කරන්න යාපනයේ දෙමළ ජනයාට මින්පසු ඉඩ ලැබෙන්නේ නැහැ. අපේ එකම අරමුණ දෙමළ ජනතාව සඳහා වෙනම රාජ්‍යයක් නිර්මාණය කිරීමයි. ප්‍රභාකරන්ගේ නායකත්වය යටතේ එය හිමිවන අතර ඒ සඳහා සියලු දෙමළ වැසියන් එක්වී සිංහලයන්ට විරුද්ධව සටන් කොට තම අයිතිවාසිකම් දිනාගත යුතුයි” යනුවෙන් ඔවුහු පැවසූහ.
දර්මපුරම් හා අවට ගම්මානවල සියලු ජනයා එල්.ටී.ටී.ඊයට සහය දැක්වීමට ඉදිරිපත් වූහ. ඉන්දියානු දෙමළ දරුවන්ට භේදයකින් තොරව පාසල් යෑමට අවසර ලැබුණු අතර අවුරුදු 18ට අඩු කිසිදු දරුවකු රැකියා සඳහා යොදවා ගැනීමට එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයෙන් අවසර නොලැබිණි. එල්.ටී.ටී.ඊ.ය කෙරෙහි ප්‍රසාදයට පත් වූ ජනතාව ඊළාම් දේශයක් පිළිබඳ සිහිනයක ගැලෙමින් තමන්ට තවදුරටත් රජයේ හමුදාව අවශ්‍ය නොවන බැව් පැවසීමට තරම් එඩිතර වූහ.
1991දී එම ප්‍රදේශවල වාසය කළ මුස්ලිම් ජනයා එළවා දැමීමට එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය කටයුතු කළේය. ඉන්පසු ඔවුන් හැරුණේ ඉන්දියානු සම්භවයක් සහිත දෙමළ ජනතාව වෙතටය. 1993දී ඔවුහු කිලිනොච්චි ප්‍රදේශයේ සිටි ඉන්දියානු සම්භවයක් සහිත දෙමළ ජනයා ඉන්දියාවට යා යුතුයැයි කීහ. ඉන්දියානු සම්භවයක් සහිත දෙමළ ජනයා එයට විරෝධය පාමින් කියා සිටියේ තම මුතුන්මිත්තන් ඉන්දියානුවන් වුවද තමන් උපත ලද්දේ ශ්‍රී ලංකාවේ බැවින් තමන්ට ඉන්දියාවේ කිසිදු ඥාතියකු නොමැති බවයි. මේ පිළිබඳව ප්‍රභාකරන්ට සැලවීමෙන් පසු එම තීරණය අවලංගු කෙරිණි. එම ප්‍රදේශයේ සිටි එල්.ටී.ටී.ඊ. නායකත්වය යළි යාපනයට කැඳවූ ප්‍රභාකරන් නව කණ්ඩායමක් කිලිනොච්චි, පරන්තන්, දර්මපුරම් හා විශ්වමඩු යන ප්‍රදේශවලට එවීමට කටයුතු කළේය. එම ප්‍රදේශවල ජීවත් සියලු ජනයා කැඳවූ එම කණ්ඩායම ඔවුන් සියලු දෙනා එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයට සේවය කළ යුතුයැයි පැවසීය. එතැන් සිට සියල්ලෝම එල්.ටි.ටී.ඊ. තුවක්කුවේ පාලනයට යටත් කෙරිණි.

 
ඉන්දියානු සාමසාධක හමුදාව හා එල්.ටී.ටී.ඊය අතර ගැටුම් උත්සන්න වන්නට විය. ඔවුන් හා සටන් කරනු සඳහා ප්‍රදේශයේ තරුණ පිරිස් බඳවා ගැනීමට එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය පියවර ගති. එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය ජනතාවට ප්‍රතිලාභ ලබා දෙන මුවාවෙන් ජනතාව බිලිබා ගනිමින් සිටියහ.
ඉන්දියානු සාමසාධක හමුදාව පිටවී ගිය පසු එම ප්‍රදේශවල එල්.ටී.ටී.ඊ.ය බලවත් වූයේය. කිලිනොච්චි, පරන්තන්, දර්මපුරම්, විශ්වමඩු වැනි ප්‍රදේශයන්හි ජනාතාවගේ එකම පාලකයා වූයේ එල්.ටී.ටී.ඊ.යයි.
ශ්‍රී ලංකා රජය හා එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය අතර 2002දී සටන් විරාමයක් ඇති විය. යුද්ධය ඇනහිටීම හේතුවෙන් උතුරේ ජනයා සතුටට පත්වූහ. ඔවුනට නිදහසේ ගමන්බිමන් යෑමට අවස්ථාව සැලසුණු අතර ආහාර හා වෙනත් අත්‍යවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය උතුරට ලැබිණි. ඔවුනට දකුණට පැමිණීමටද යම් පමණක නිදහසක් හිමි විය. දකුණේ ජනතාව භුක්ති විඳින නිදහස උතුරේ වැසියන්ට පෙනිණි. තමන් එල්.ටී.ටී.ඊ.යේ ගොදුරු බවට පත්ව ඇති බවත්, අති දුෂ්කර ජීවිතයක් ගත කිරීමට සිදුවී ඇත්තේ ඔවුන්ගේ පාලනය හේතුවෙන් බවත් ඔවුනට වැටහිණි.
කොළඹ බලා ගිය ඇතැම් පිරිස් තවදුරටත් එල්.ටී.ටී.ඊ.යේ පීඩනයට යටත් වී සිටින්නට අකමැති වූ හෙයින් විදේශගත වූහ. එවැනි අවස්ථා නොලද පිරිස් යළි ගම්බිම් බලා පැමිණියහ. එම නිදහස හමුවේ ඔවුන් එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය ප්‍රතික්ෂේප කරන තත්ත්වයක් ඇති වූ අතර, ජනතාව තමන් එතරම් ගණන් නොගන්නා බැව් එල්.ටී.ටී.ඊ.යට වැටහී ගියේය. නිදහසේ ගමන් බිමන් ගිය ජනතාව නවතාලීමට ඔවුනට අවශ්‍ය විය.
එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ සටන් විරාමය අවසන් කරමින් කොටි සංවිධානය යළි සටනට එළැඹීමය. සටන් ඇවිළයාම හේතුවෙන් සිවිල් ජනයා කෙටි කලක් අත්විඳි නිදහස අහිමි වී ගියේය. නිදහසේ ගමන්බිමන් යෑමට තිබූ අවස්ථාව ඇහිරී ගියේය.
දර්මපුරම්හි මුල් පදිංචිකරුවකු වන තුරෙයිරාජ් ක්‍රිෂ්ණසිංහම්, කොටි පාලන සමයේ තම  අත්දැකීම් අපට කීවේ මේ අයුරිනි.

“නැවත සටන් ආරම්භ වූ විට කොළඹට යන මිනිස්සුන්ට කොටි අවසර පත්‍රයක් ලබා දුන්නා. මුලින් නොමිලයේ ලබා දුන්නත් පසුව එයට රුපියල් 100ක් අය කළා. එහෙත් ඔවුන්ට මිනිස්සු ප්‍රදේශයෙන් පිටවෙන එක වළක්වන්න හැකි වුණේ නැහැ. උතුරේ ඉඳල දකුණට යන මිනිස්සු වවුනියාවට ගොස් ඕමන්තෙයි මුර පොළට වාර්තා කරන්න ඕනෑ. හමුදාවේ අවසරය ලැබුණ පසු අපිට කොළඹ යන්න අවසර ලැබුණා. මේ අවසරය ලබා ගැනීම සඳහා අපි වවුනියාවේ සති තුනක්, සමහර විට මාසයක් විතර ඉන්න ඕනෑ. අවසරය ලැබෙන තෙක් අපි වවුනියාවේ ලොජ්වල නැවතිලා හිටියා. පස්සෙ කොටි අවසරපත්‍ර ගාස්තුව රුපියල් 500 දක්වා ඉහළ දැම්මා. ඒත් තරුණයන් වැඩි පිරිසක් රටින් පිටවුණා. මෙය කොටි සංවිධානයට හිසරදයක් වුණා. තරුණයන් වැඩි වශයෙන් රටින් බැහැර වුණොත් තමන්ට ඉතිරි වන්නේ වැඩිහිටියන් පමණයි කියලා කොටි හිතුවා. ඒකට කොටි අලුත් වැඩ පිළිවෙළක් ක්‍රියාත්මක කළා. කිසිවකු උතුරෙන් පිටවී යනවා නම් ඔහු වෙනුවෙන් කොළඹ සිටින කෙනෙක් අනුග්‍රහය දැක්වීම අනිවාර්ය කළා. එහෙම අනුග්‍රහය දක්වන පුද්ගලයා කොළඹ සිට වවුනියාවට පැමිණ තමන්ට රැගෙන යාමට අවශ්‍ය පුද්ගලයා පිළිබඳ සියලු වගකීම් තමන් බාර ගන්නා බවට ලිපියක් හමුදාවට ලබා දිය යුතු වුණා. එවිට හමුදාව එය කොටි සංවිධානයට බාර දෙනවා. ඉන්පසුවයි ඔහුට කොළඹට හෝ වෙනත් ප්‍රදේශයකට හෝ යන්නට අවසර ලැබුණේ. 2006 දී මේ සියලු කටයුතු ඇනහිටියා.”
ජනතාව යළි උතුරට සිරවිය. පිරිසක් ගොවිතැනින්ද, පිරිසක් ධීවර කර්මාන්තයෙන්ද තවත් පිරිසක් කුලී වැඩ වැනි රැකියාවල නිරත වෙමින්ද දුකසේ ජිවත් වූහ. උතුරට වෙනත් ප්‍රදේශවල සිට වෙළෙඳුන් නොපැමිණි හෙයින් ඔවුන්ගේ නිෂ්පාදන මිලට ගත්තේ එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයයි. නිෂ්පාදකයන්ගෙන් කුණුකොල්ලයට භාණ්ඩ මිලදී ගත් එල්.ටී.ටී.ඊ.ය තුන් ගුණයක් පමණ ලාබ තබා ගනිමින් ඒවා ජනතාවට අලෙවි කළහ. උතුරට භාණ්ඩ ප්‍රවාහනය කළ ලොරිවලින් බදු අය කෙරිණි. එහෙයින් උතුරේ භාණ්ඩ මිල අධික ලෙස ඉහළ ගියේය. සමුපකාරවලට රැගෙන එන ලද භාණ්ඩවලින් වැඩි කොටස එල්.ටී.ටී.ඊ.ය විසින් උදුරා ගන්නා ලද අතර සාමාන්‍ය ජනතාවට ලැබුණේ සුළු ප්‍රමාණයකි. එක් පුද්ගලයකුට මසකට භුමිතෙල් ලීටර 5ක් රජය විසින් ලබා දෙනු ලැබුවද එල්.ටී.ටී.ඊය ජනයාට බෙදා හැරියේ ලීටර් 2ක් පමණි. ඉතිරිය ඔවුන් විසින් ලබා ගැනිණි. ඒ සමයේ භූමිතෙල් ලීටරයක මිල රුපියල් 300ක් විය. ප්‍රදේශයේ සියලු වාහන ධාවනය කෙරුණේ භූමිතෙලින් හෝ එළවළු තෙලිනි. පෙට්‍රල් දුර්ලභ ද්‍රව්‍යයක් විය. මැෂින් තෙල් කුප්පියක දැමූ පෙට්‍රල් ස්වල්පයක මිල රුපියල් 1000ක් විය. පෙට්‍රල් බිඳුවක් යොදා වාහන පණ ගැන්වූ ඔවුහු භූමිතෙලින් හෝ එළවළු තෙලින් ඒවා ධාවනය කළහ. භූමිතෙල් හිඟ වු බැවින් වාහනයක ගමනක් යෑම සඳහා අධික මිලක් ගෙවීමට ඔවුනට සිදුවිය.
අවසන් සටන ආරම්භ වීමත් සමඟ තත්ත්වය බැරෑරුම් විය. කොටි සියලුම සිවිල් වැසියන්ට සටන් පුහුණුවක් ලබා දීමට කටයුතු කළහ. බාල තරුණ මහලු සියල්ලන් සටන් පුහුණුව සඳහා සහභාගී විය යුතු වූ අතර, එය පැහැර හැරීමට කිසිවකුට අවසර නොවීය.
තනබාලසිංහම් තනකුලසිංහම්, පරන්තන්හි වැසියෙකි. වෘත්තියෙන් ටේලර්වරයකු වූ ඔහු 1993දී උඩවනුර් ගම්මානයේ පදිංචියට පැමිණියේය. ඔහු තම අත්දැකීම් මෙලෙස කියා සිටියේය.
“කොටි අපිව අරන් ගිහින් සටන් පුහුණු කළා. ඔවුන් කීවේ එය අපේ ආරක්ෂාව සඳහා කරන බවයි. සටන් පුහුණුව කිව්වට අපිට අවි ආයුධ දුන්නේ නැහැ. ලොකු පොලු කෑල්ලක් දීල ඒක තමයි ආයුධය වගේ පාවිච්චි කරන්න කිව්වෙ. තරුණ අයට නම් අවි පුහුණුවක් දුන්නා.”
හමුදාව තම මෙහෙයුම් නොනවත්වා කරමින් ඉදිරියට ඇදෙද්දී පරන්තන්, දර්මපුරම්, විශ්වමඩු, වැනි ප්‍රදේශවල ජනයා ඇමතූ කොටි සාමාජිකයෝ “හමුදාව වයසක අය වෙනමත් තරුණ අය වෙනමත් තෝරලා එක එක දිහාවලට අරන් යනවා. ඒ අයට මොනව කරනවද කියලා කවුරුවත් දන්නෙ නැහැ. උඹලා හමුදාවට හසු නොවී අපිත් එක්ක වරෙල්ලා” යනුවෙන් පැවසූහ.
“එහෙම කියලා මිනිස්සුන්ව අතහැරලා ඉස්සෙල්ලම පැනලා ගියේ කොටි. හමුදාව එක ප්‍රදේශයකට එනකොට කොටි වෙනත් ප්‍රදේශයකට පලා ගියා. ඔවුන් සාමාන්‍ය ජනයා ඔවුන්ගේ බංකර් කපන්න යොදා ගත්තා.” යනුවෙන් පැවසූ ක්‍රිෂ්ණසිංහම්, “ඔවුන් තරුණ පිරිස් බලහත්කාරයෙන් අල්ලාගෙන ගියා හමුදාව එක්ක සටන් කරන්න. මගේ දුවත් පැහැරගෙන ගියා. එතකොට එයාගෙ වයස අවුරුදු 18යි. එහෙම අල්ලගෙන ගිහින් දවස් පහකට පස්සෙ දුව කොහොම හරි පැනලා ආවා. කොටින්ට දුව අල්ලගන්න ලැබුණෙ නැති නිසා මාව අත්අඩංගුවට අරගත්තා. මාවත් බංකර් කපන්න දැම්මා. මාව ඉස්සෙල්ලම අරන් ගියේ මනල්ආරු ප්‍රදේශයට. එහි බංකර් කැපුවා. ඊට පස්සෙ කිලිනොච්චියට අරන් ගියා. මම ඒ කාලෙ කොටින්ට සහය දැක්වූ කෙනෙක්. ඒත් උන්ට ඒව වැඩක් නැහැ. උන් කියන දේ නොකොළොත් වෙඩි තියල මරලා දැම්මා. බංකර් කපන කොට උන් හැම තිස්සෙම අපි දිහාවට තුවක්කු එල්ල කරගෙනයි හිටියේ. හමුදාව උන්ගෙ බංකර් අල්ලා ගන්නා විට පසුබසිමින් අලුතින් බංකර් කැපීමට අපට අණ කළා.
මිනිස්සු සිය ගණනක් එක තැනක බංකර් කපන්න දැම්මා. අපිට නිදාගන්න සිදු වුණෙත් බංකරයක් ඇතුළේ. සියලු දෙනාම කුඩා බංකරකට දාන නිසා අපිට හෙළවෙන්නවත් ඉඩක් තිබුණෙ නැහැ. නිදාගත්ත විදියටම එළිය වැටෙනකං ඉන්න සිදු වුණා. අනෙක් පැත්තට හැරෙන්නවත් බැහැ. නින්දට ගියාට පස්සෙ කවුරුහරි බංකරෙන් ඔළුව උස්සලා අවට බැලුවොත් වෙඩි තිබ්බා. අපට කන්න දුන්නේ කොටි කාල ඉතිරි වෙච්ච හොද්දට වතුර ගොඩක් දාලා ඒකත් එක්ක රොටියක් හරි තෝසයක් හරි වගේ දෙයක් විතරයි. අපි හැමදාම නිදහස් වෙන්නෙ කොහොමද කිය කිය ඇඬුවා. ඒ නිසා කෑම ගැන අපිට හැඟීමක් තිබුණෙ නැහැ.”
කොටින්ගේ අතවර තවදුරටත් විඳින්ට නොහැකි වූ ක්‍රිෂ්ණසිංහම් තවත් පුද්ගලයකු සමඟ බංකරයෙන් පලා ගියේය. එහෙත් ඔවුනට වැඩි දුර පලා යෑමට නොහැකි විය. ඔවුන් දෙදෙනා යළි කොටි අත්අඩංගුවට පත්වූහ. ඔවුන් හසු වූයේ වෙනත් කොටි කණ්ඩායමකට බැවින් ඔවුන් පලා ගිය පුද්ගලයන් බව නොදත් හෙයින් පලා ගිය පුද්ගලයන්ට ලැබෙන දඬුවමින් ඔහුට ගැලවිය හැකි විය. ඔහු යළිත් බංකර් කැපීමට යෙදවිණි. වැලිඔය, මුලංගාවිල්, කිලිනොච්චි වැනි විවිධ ප්‍රදේශවල ඔහු කොටින් සඳහා බංකර් කැපුවේය.
මතු සම්බන්ධයි.
විශේෂ ස්තුතිය : කිලිනොච්චි ප්‍රදේශය බාර ජේ්‍යෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරි පාලිත සිරිවර්ධන මහතා, දර්මපුරම් පොලිස් ස්ථානාධිපති චතුරංග මුරමුදලි මහතා වෙත.

උපුටා ගැනිම ලංකාදිප පුවත්පතෙන්…..

[rns_reactions]

හිටපු අමාත්‍ය මහින්දානන්ද අලුත්ගමගේ අද (28)යළිත් යුග දිවියට පිවිසෙනවා.

ඒ හිටපු අග්‍රාමාත්‍ය දි.මු.ජයරත්න මහතාගේ දියණියක සමගයි.

රාජගිරියේ පිහිටි මහින්දානන්ද අලුත්ගමගේ හිටපු අමාත්‍යවරයාගේ නිවසේ උත්සවය පැවැත්වෙන අතර අනුරාධ ජයරත්න සහ දි.මු.ජයරත්න සාක්ෂි අත්සන් කිරීමට නියමිතයි.

මහින්දානන්ද අලුත්ගමගේ අද යළිත් යුග දිවියට පිවිසෙන්නේ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ මහලේකම් දුමින්ද දිසානායක අමාත්‍යවරයාගේ දික්කසාද බිරිඳ සමගයි.

[rns_reactions]

පරාක‍්‍රම සමුද්‍රයේ ජල මට්ටම අභිබවා යමින් මේ වන විට මොරගහකන්ද ජලාශයේ ජලමට්ටම ඉහළගොස් ඇතැයි ව්‍යාපෘති කාර්යාලය කියයි.

අක්කරඅඩි 110 000ක් වන පරාක‍්‍රම සමුද්‍රයේ ජලමට්ටම අභිබවා යමින් අක්කරඅඩි 115 000 තරම් ජල ප‍්‍රමාණයක් මේ වන විට මොරගහකන්ද ජලාශයට ලැබී ඇතැයි ව්‍යාපෘති මහජන සම්බන්ධතා නිලධාරි පී. ජී. දයානන්ද මහතා කියයි.

ව්‍යාපෘතියෙන් අවතැන්වන ජනතාවගේ යටිතල පහසුකම් මේ වන විට සපුරා ඇති බව ද ඒ මහතා ප්‍රකාශ කරයි.

පාසැල්, ප‍්‍රදේශිය ලේකම් කාර්යාල, රෝහල් මෙන්ම මාර්ග පද්ධති ද පහසුකම් යටතේ ජනතාවට ලබාදි ඇති බව ද ඒ මහතා පවසයි.මිලියන 6000 ක් වු දැවැන්ත මුදල් ප‍්‍රමාණයක් මේ වන විට වන්දි ලෙස ජනතාවට ලබා දි ඇති බව ඒ මහතා ප්‍රකාශ කරයි.

[rns_reactions]