Category: සුපිරි Walks

ලංකාවේ කිම් කාඩිෂන් ලෙස පසුගිය කාලයේ ජනප්‍රියත්වයට පත්වූ නිරූපිකාවක වන නතාශා රත්නායකගෙන් භාවිතා කළ යට ඇදුමක් ඉල්ලූ පුද්ගලයෙකු පිළිබද ඇය සිය පෞද්ගලික ෆේස්බුක් ගිණුමට එකතු කර තිබෙනවා.

විවිධ පුද්ගලයන්ට විවිධ අශා තිබෙන බවත් තමන්ගේ අශාව සහ කැමැත්ත කාන්තා යට ඇදුම වලට බවත් පවසා තිබෙන මේ පුද්ගලයා භාවිතා කළ යට ඇදුමක් ලබා දීමට නතාශාට රුපියල් 25,000ක මුදලක් යෝජනා කර තිබෙනවා. 

ඇයගෙන් පිළිතුරක් නොවු විට සිය මුදල රුපියල් 30,000 දක්වා වැඩි කර තිබෙන පුද්ගලයා සිය යෝජනාව පිළිබද නැවත සලකා බලන ලෙසින් ඇගෙන් ඉල්ලා ඇත්තෙ මෙලෙසින්..

[rns_reactions]

උසස් පෙළ පාස් වෙලා මම කොතලාවල ආරක්ශක පීඨයට ගිහින් දෙවන ලුතිනන් වරයෙක් විදියට හමුදාවට එකතු උනේ අම්මලගෙ කැමැත්තට විරුද්ධව. මට සමාවෙන්න අම්මෙ,

ඔයාල ජීවිත කාලයම හම්බ කරපු සල්ලි වියදම් කරල මාව පිට රට යවල මට ඉන්ජිනේරුවෙක් වෙන්න උගන්නන්න හැදුවට මට පොඩි කාලේ ඉදල රට බේර ගන්න තිබිච්ච උවමානාව.ඒ නිසා කොටි එක්ක යුද්දෙට යන්න තිබ්බ උවමනාව නිස හමුදාවට ගියේ අම්මල එක්කත් රන්ඩු වෙල.

2006 මම ඇකඩමියෙන් එලියට එන කොට නැගෙනහිර යුද්ධට දරුණුවටම යනව.කොමිසන් නිළධාරියෙක් විදියට මම පලවෙනි වතාවට සටන් බිමට ගියෙ නැගෙනහිර යුධ පිටියට. මම අම්මලට කිව්වෙ මම ඉන්නෙ යුද්ධෙ නැති පැත්තෙ කියල, පලවෙනි වතාවට මට ජීවිතෙ මරණ බය දැනුනෙ මගෙ ටීම් එකෙ කොල්ලො දෙන්නෙක් මගෙ ලග ඉදිදි මෝටාර් එකක කෑල්ලක් වැදිල මැරුනම…

අපි හතර දෙනෙක් ටෙරාලට ගහ ගෙන යද්දි අපිට ලොකු කවුන්ටර් ඇටෑක් එකක් ආව….අපි හතර දෙනාම උන්නෙ හිට ගෙන…එක සැරෙටම මමයි තව එකෙකුයි ඩවුන් ගියත් අනෙක් කොල්ලො දෙන්න දිගටම ෆයර් කලා. අපි ගන් එක ලොඩ් කරද්දි..අපෙ ඉස්සරහම වැටුනු මොටාර් එකෙන් මගෙ කොල්ලො දෙන්නම් එතනම මැරුන..මම හුගක් ඇඩුවා අම්මෙ….මට තුවාල උනා….හැබැයි මම ඇඩුවේ වේදනාවට නෙවෙයි අම්මෙ…මට මරණ බය දැනුන අම්මෙ..මට අම්ම අක්ක,මල්ලි මතක් උනා අම්මේ…

තාත්තගෙ පොඩි කාලෙ ඉදල තිබ්බ හීනය උනෙ මාව ඉන්ජිනේරුවෙක් කරන එක…මට උසස් පෙලින් ලංකාවෙ ඉන්ජිනේරු පීඨෙකට යන්න බැරි උනා..එත් අම්මල තත්තල මාව රට යවන්න හදද්දි මම බලෙන් ම හමුදාවට ආව…

මම මැරුනනම් අම්මල කොයිතරම් අඩාවිද හිතුන අම්මේ..

මෝටාර් එකෙන් වෙච්ච තුවාල නිසා ආමි හොස්පිටල් ඉද්දිදි මල්ලි ආව මාව බලන්න ..

මම එයාට කිව්ව අම්මට කියන්න එපා මට තුවාලයි කියල….මට නියුමෝනියාව හැදිල ඉස්පිරිතාලෙ ඉන්නව කියල මම ගෙදරට පනිවිඩේ යැව්වෙ ඒ නිසා.මට මල්ලිට කියන්න උනා කියන්න එපා කියල…කොහොම හරි අම්මට මාව බලන්න එන්නම් ඔන කියල අන්තිමට කට්ටියම මාව බලන්න ආව….බැන්ඩෙච් ගහල ප්ලාස්ටර දාල ඉන්න මාව දැකල අම්ම විලාප තියල අඩද්දි මට හිතුන මේ ලෝකෙ අම්ම කෙනෙක් තරම් දරුවෙකුට ආදරේ වෙන කෙනෙක් නෑ කියන එක කොයි තරම් ඇත්තද කියල. තාත්ත බොහොම උපේක්ශාවෙන් බලන් උන්නා..

“අමාරුද”
“පොඩ්ඩක් රිදෙනව තාත්තෙ”
“හම්”
“සනීප උනාම ගෙදර ඇවිල්ල යන්න අයෙ යන්න කලින්”
“හම්”
තාතගෙයි මගෙයි සංවාදය ගියෙ ඔය ටික විතරයි.හැබැයි මුලු පැය ගානම මගේ අම්ම කලේ පොලවෙ හැපි හැපි අඩපු එක…. කොහොම හරි සති දෙකක් විතර හමුදා රෝහලෙ ඉදපු මම සනීප වෙල දවස 18 ක නිවාඩුවක් ලැබිල ගෙදර ගියා….ඊට පස්සෙ නැවතත් සටන් බිමට…ඊට පස්සෙ ඊලග අවුරුදු දෙකෙම මරණය පෙනි පෙනී යුද්ද කලා අම්මෙ..

මගෙ ඉස්සරහ ඉන්න කොල්ල වෙඩි වැදිල මැරුනම උගේ වෙපන් එකත් අරං උගේ පොසිශන් එක ගත්ත වෙලාවල් තියනවා..

ඔය අතරෙ මම විශේශ බලකා පාඨමාලවත් කලා..අම්මේ, අම්මට කිව්වෙ නෑ මම..
2008 අවසාන කාලේ වෙද්දි අපි කුඩා කන්ඩායම් විදියට මරණය අතේ තියන් සතුරගෙ බල ප්‍රදේශ වල කරක් ගැහුවේ.අම්ම හිතන් උන්නෙ මම ඉදිරි ආරක්ශක වලල්ලෙ කියල..අපි ඇම්බුශ් එකකට ගිහින් ආවම අම්මට කෝල් කරල මම බොරු සියයක් කියද්දි අම්ම කලෙ නොනවත්වාම අඩපු එක..

2008 අවුරුද්දෙ අවාසනාවන්ත දවසක මගේ ජීවිතය වෙනස් වුනා අම්මෙ….අපේ ටීම් එක ට ලොකු කවුන්ටර් ඇට්ටෑක් එකක් ආව…මට කකුලට වෙඩි වැදින අම්මේ…ඇවිද ගන්න බැරි අපෙ කොල්ලො ඔක්කොම ඩවුන් පොස්සිශන් උන්නෙ….ඒ තරමට වෙඩ තියනව ටෙරාල.ඔලුව උස්සන්න බෑ…..අපේ කොල්ලොන්ට මාව අරන් විත්ඩ්‍රොව් වෙන්න අමාරුයි…මම උන්ට කිව්ව මාව දාල පලයන් කියල…උන් මගේ නියෝග පිලි පැද්දෙ නෑ අම්මෙ..උන් මාව දාල ගියේ නෑ..

එක කොල්ලෙක් එක සැරෙටම නැගිටල…මාව කරෙ තියාගෙන එක පාරටම දුවාන්න ගත්ත …ඌ මාව කවර් එකකට අරන් ආව…මීටර 300 විතර පස්සෙ ..හැබැයි අම්මෙ …මම වෙනුවෙන් ඌත් වෙඩි කෑව…එක අතක් වැල මිටට උඩින් වෙන් වෙන්නම් ඌට වෙඩි වැදිල….කොහොම හරි අපි දෙන්නව සේෆ් පොෂිශන් එකකට ගෙනවට පස්සෙ පිටි පස්සෙන් ටීම් එකක් ඇවිල්ල අපිව ට්‍රැක්ටරෙකට පටවන් අපේ ලයින් එකට අරං එද්දි මොනවදෝ කරුමෙකට ට්‍රැක්ටරයට අඩි කීපයක් දුරින් ආටියක් වැටුන අම්මේ..

ට්‍රැක්ටරෙ උන්න තුවාලකාරයන් ගෙන් භාගයක් විතර මැරුණ මගෙ පණ බේරල වෙඩි කාපු කොල්ලත් ඒ මැරුන උන්ගෙ ගොඩෙ කියල මම දන්නෙ මාස ගානකට පස්සෙ අම්මෙ…

මට සිහිය එද්දි මම හිටියෙ රෝහලක.එක කකුලක් දනහිසට පහලින් ඉවත් කරල අනෙක් කකුල කලවය ගාවින් ඉවත් කරල….වම් අත වැල මිට ගාවින් ඉවත් කරල….ඔලුවෙ පැත්තක් හිස් කබල නෑ…අම්මගෙ කිරි පොවල අතක් පයක් නොකඩ හදපු පුතා ඇදක් උඩ මිනිස් භාගයක් විදියට ඉන්නව..මම විලාප තියල අඩන්න හැදුව අම්මෙ..එත් කිසිම සද්දයක් කටින් පිට උනේ නැහැ…මට මුලු ලෝකෙම නැති උනා අම්මෙ…..මට මම කවුද මොනාද කරන්නෙ කියල හිතා ගන්න බැරි උනා…මට මතකයි අම්ම ආව….මට අම්ම කියන කිසි දෙයක් ඇහුනෙ නෑ අම්මෙ….සත්තයි මම ඇඩුව …ඒ උනට අම්මට එක ඇහුනෙ නෑ අම්මෙ…

මම අවුරුදු ගානක් ඉස්පිරිතාලෙ හිටියා.මගෙ අම්ම හැමදාම මාව බලන්න ආව…අම්මා එන හැමදාම ඇඩුවා අම්මගෙ කදුලු එකතු කලා නම් කදුලු මුහුදක් වෙනව අම්මෙ..ඇයි අම්මේ මෙතරම් මට ආදරේ…?

රණවිරු සෙවනේ මම ඉන්න කොට මට හිතෙනව මගෙ ජීවිතෙ මොකටද කියල අම්මෙ…..මට කියල කිසිම දෙයක් කර ගන්න බෑ..මගෙ අම්මෙ….ඔයාලා කියන කිසි දෙයක් ඇහෙන්නෙ නෑ….මම හිතන කිසි දෙයක් ඔයාලට කියා ගන්න බෑ අම්මෙ….අම්ම කාලයත් එක්ක හැමදාම වගෙ අඩපු ඇස් දෙකට ආව කදුල හිර කරන් උන්න.හැබැයි ඒ බොහොම ආයසයෙන් අම්මෙ..මම ඒක දැනන් උන්න

අද මාව කාලෙකට පස්සෙ ෆුල් යුනිෆෝම් දාල ලෑස්ති කලා රණවිරු සෙවනෙ කොල්ලො…

මම ඇහුව මොකටද කියල…උන් මට කිව්වා හමුදාවෙ කට්ටියක් ගමනක් යනව කියල….තව රණවිරු සෙවනෙ කොල්ලො දෙන්නෙක් එක්ක මාව හමුදාවෙ වෑන් එකකට දාගෙන වාහණය යනවා…කාලෙකින් පාරක ගිහින් නෑ..රට හරියට වෙනස් වෙලා.මට හිතා ගන්න බැරි උනා කොහෙද යන්නෙ කියල..මම ඇහුවට කිසි කෙනෙක් කිව්වෙ නෑ අම්මේ.

එක පාරටම මට අපි ඉන්න ප්‍රදේශය පොඩි හුරු ගතියක් දැනෙන්න ගත්ත..මට තේරුනා අපි මෙ ඉන්නෙ අපේ ගෙවල් පැත්තට යන පාරෙ කියල….මට තේරුනා අපි මේ යන්නෙ ගෙදර කියල….එහෙම ගෙදර යන නම් විශේෂ හේතුවක් තියෙන්න ඔන කියල…මම ගිය අනෙක් කොල්ලො දෙන්නට මගේ තියන එකම අතින් ඇනලා මගේ ගොලු භාශාවෙන් ඇහුවා..උන් මොනවද කිව්ව …මට තේරුනෙ නෑ…..මට තේරුනා ඉංජිනේරුවෙක් වෙලා ඕස්ට්‍රේලියාවේ පදිංචි වෙන්න හිටිය මම ගොලුවෙක් බීරෙක් කොරෙක් විදියට මට මාවම නැති වෙලා කියලා…මේ ජිවිතේ මොකට ජීවත් වෙනවද කියල මට හිතුන අම්මෙ..

වාහණය අපේ ගෙවල්වලට හරවන පලවෙනි අතුරු පාර ගාවට ආවා..මට ඈතින් පේනව සුදු කොඩියක් ..

මගේ අම්මේ..

මගේ හදවත් නැවැතුන අම්මෙ…ඇස් වල කදුලු පිරුණ…මම දැනගත්ත අම්මෙ කරදරය වෙලා තියෙන්නෙ අපේ පවුලෙ කෙනෙක් ට කියල..මට කෑගහල අඩන්න ඕන උනා අම්මෙ ….එත් මට බෑ….වාහනය ගෙදරට හරවන පාර ගාවට ලං උනා

අනේ මගේ රත්තරං අම්මෙ..මට අම්මගෙ නම එක්ක පින්තුරයක් දාල ගහපු ලොකු බැනර් එකක් පෙනුනා..අම්ම මාව දාල ගිහින් ද අම්මේ..මට නොකියම..?

මගේ ජීවිතේ මම මේ ලෝකෙ පලවෙනි හුස්ම ගත්ත වෙලෙත් මම වෙනුවෙන් අඩපු වේදනා විදපු….අන්තිමවතාවට මාව බලන්න ආව වෙලෙත් අඩපු.. මම වෙනුවෙන් හැම වේදනාවක්ම විදපු මගෙ අම්මා..

අවුරුදු 31ක් මම වෙනුවෙන් දුක සතුට හිනාව කදුල තුලින් ජීවිතය පුරවන් උන්න මගේ අම්ම ….. බය වෙන්න එපා.මගේ රත්තරං අම්මා නිවන් දකිනවා..සත්තයි නිවන් දකිනව අම්මේ…සත්තයි මම අම්මට ආදරෙයි මගේ අම්මේ..

මම අම්මට පොරොන්දු වෙනවා…අම්මා එපා කියන දෙයක් මම මීට පස්සෙ උපදින කිසිම ආත්මයක කරන්නේ නෑ අම්මෙ..

අම්මට මුරන්ඩු වෙන්නෙ නෑ මම….අම්මගෙ ඇහැට කදුලක් දෙන්නේ නෑ අම්මෙ
ඇත්තමයි මම පොරොන්දු වෙනවා..
මම මේ දැනන දුක එක්ක අම්මා ළඟට ඉක්මනට එනවා අම්මේ..

කොල්ලෝ ටික මාව වාහනෙන් එළියට ගන්න හදන්නේ..මම මේ යන්නේ මගේ අම්මාව බලන්නද දෙවියනේ..මම අන්තිමට දැක්කේ කඳුලු පුරවගෙන මගේ එක පැත්තක බර අතට ගත්ත තාත්තාගේ මූණ අම්මේ..අනේ මට සමාවෙන්න රත්තරං අම්මේ…

ඇස් ඉස් මස් ලේ පුදා මාතෘභුම්ය රැකගත් විරෝධාර රණවිරුවන්ට උපහාරයක් ලෙස මේ සත්‍ය කතාව ලෝකෙටම දැනගන්න Share කරන්න.

උපුටා ගත්තකි. අයිතිය කතෘ සතුය.
මිතුරන්ටත් බලන්න Share කරන්න…

[rns_reactions]

රත්නපුර අයගම පණ්ඩුකඳේ වත්ත ප්‍රදේශයේ දිවි ගෙවන දෙව්මිණි අධ්‍යාපනයට දක්ෂ දරුවෙක්. ඇය පන්තියේ හැමදාම ඵලවෙනි තැන ලබාගත් ශිෂ්‍යාවක්. එසේම ලබන වසරේ ශිෂ්‍යත්ව විභාගයට පෙනීසිටීමට නියමිත මෙම දියණිය මෙම වසරේ ශිෂ්‍යත්ව විභාගයේ ආදර්ශ ප්‍රශ්න පත්‍රවලට මෙවර ශිෂත්ව විභාගයට පෙනීසිටින දරුවන් සමග එකට පිළිතුරු ලබාදී පාසලේ වැඩිම ලකුණුද ලබාගෙන තිබෙනවා. පියාද අහිමි දෙව් මිනිගේ මව ඇයව පෝෂණය කරනු ලබන්නේ රෙදි මැසිමෙන්.

පසුගිය 26 වෙනි දින ගොඩ ගැලු කළු ගං දිය පියකුගේ රැකවරණය අහිමි වූ දියනියකගේද ස්වාමි පුරුෂයකු අහිමි වූ බිරින්දකගේද ජිවිත උඩු යටිකුරු කර දැමුවේ ඔවුනට ඇඳිවත පමණක්ම ඉතිරි කරමින්. ඔවුන් විසු කුඩා නිවස ජල රකුසා රැගෙන ගියේ දෙවුමිනිගේ සහ මවගේ අහිංසක හීනද ගන්වතුරටම යට කරමින්.

අග හිඟ කම් මද වේල පිරිමසා ගනිමින් දෙව්මිනිගේ අධ්‍යාපනය ඉදිරියට රැගෙන ගිය රෝගී මවට රෝදුරු ගංවතුරට ගසාගෙන ගිය තම නිවස නැවත තැනීම සිහිනයක්.

මේ ඇගේ කඳුළු කතාවයි

ජීවිතයෙන් සමුගත් ගායක ප්‍රින්ස්‌ උදය ප්‍රියන්තගේ පෞද්ගලික රෝහල් ගාස්‌තුව වන රුපියල් ලක්‌ෂ 25 ක මුදල සොයා ගැනීමට සංගීත ප්‍රසංගයක්‌ පැවැත්වීම සඳහා ජාතික තරුණ සේවා සභාව නොමිලේ සිය පරිශ්‍රය සහ  සම්පත් ලබා දීමට තීරණය කර තිබෙනවා.

තරුණ සේවා සභාපති එරන්ද වැලිඅංගේ මේ බව  ගායක ගායිකා සංගමයේ සභාපති කීර්ති පැස්‌කුවෙල් වෙත දැනුම්දී ඇති බවයි වාර්තා වන්නේ.

කොළඹ පෞද්ගලික රෝහලෙන් ප්‍රින්ස්‌ගේ දේහය නිදහස්‌ කර ගැනීම සඳහා රුපියල් ලක්‌ෂ 25 ක බිල්පතක්‌ රෝහලට ගෙවීමට තිබූ අතර  එය මසක්‌ ඇතුළත ගෙවන  පොරොන්දුව මත දේහය නිදහස්‌ කර ගනු ලැබුවා.

[rns_reactions]

මාධ්‍යවේදී  බෙනට් ෆර්ඩිනැන්ඩස්ගේ මාධ්‍ය ක්‍රියාකාරීත්වය පිළිබඳ බරපතළ ගැටලු රැසක් අප හමුවේ තිබේ. ඒ ඔහු විවිධ පාර්ශ්වයන්ගෙන් අල්ලස් ලබා ගනිමින් උතුම් මාධ්‍ය වෘත්තීය බරපතළ අවභාවිතාවක යෙදීමය. 

සාමාන්‍යයෙන් ඕනෑම  වෘත්තිකයෙකු තමන්ගේ වෘත්තියට අදාළ පුද්ගලයකුගේ කුමන වරදක්, අඩුපාඩුවක් තිබුණත් අන්‍ය පාර්ශ්වයන්ගෙන් ඔහු වෙත එල්ල වන තර්ජන ගර්ජන බාධාවලට එරෙහිව නැගී සිටීම ‘පොදු වෘත්තීය‘ සිරිතකි. 

එහෙත් මේ අවස්ථාවේදී වෘත්තීය ගරුත්වය සුරකින ගම්පහ දිස්ත්‍රික් ජනමාධ්‍යවේදීන් වන අපට ජෝන් අමරතුංග ඇමතිවරයා කළ  සදාචාර විරෝධී ම්ලේච්ඡ ක්‍රියාව මුල් කොට බෙනට් ෆර්ඩිනැන්ඩස් නම් වන මාධ්‍යවේදියා වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට කිසිසේත්ම නුපුළුවන.  ඊට හේතුව විවිධ පාර්ශ්වයන්ගෙන් ලැබෙන අයථා ලාභ ප්‍රයෝජන මුල් කොට තම මාධ්‍ය සගයන් හට අසභ්‍ය වචනයෙන් බැන වදිමින් සහ ඔවුන් යටපත් කරමින් වනයේ නීතිය අනුව මාධ්‍යකරණයෙහි නියැලීම ඔහුගේ සාමාන්‍ය ක්‍රියා පටිපාටිය වී ඇති බැවිනි. මෙම වීඩියෝවෙන් ඉදිරිපත් වනුයේ ඔහුගේ එම වනචාරී හැසිරීම් රටාවෙන් අංශු මාත්‍රයක් පමණි

[rns_reactions]

කුල ප්‍රශ්නය හේතුකොටගෙන යාපනයේ දෙමළ වැසියන් කිසිදු රෝහලකට ‍ලේ නොදීම නිසා යාපනයේ ‍ලේ බැංකුවල ඇතිවූ ‍ලේ හිඟයක් නිසා වහාම යුද හමුදාවේ සහාය දෙන්නැයි ‍පොසොන් ‍පොහෝ දින යාපනය ශික්ෂණ රෝහ‍ලේ ප්‍රධානීන් කළ ඉල්ලීමක් මත බස් රථවල නැගී ගිය සෙබළුන් දෙසීයක් ‍ලේ පරිත්‍යාග කර ඇත.

යාපනය ආරක්ෂක සේනා ආඥාපති මේජර් ජෙනරාල් දර්ශන හෙට්ටිආරච්චි මහතාගෙන් යාපනය ශික්ෂණ රෝහල් ප්‍රධානීන් කළ ඉල්ලීමක් මත භට පිරිස් එහි යවා තිබෙනවා. බ්‍රහස්පතින්දා දිනයේදී හමුදා සෙබළුන් ‍ලේ පයින්ට් 170ක්දී  ඇති අතර පසුගිය සිකුරාදා (09) සවස් වන විට ‍ලේ පයින්ට් 100ක් ලබාදී ඇත. උතුරේ ජනතාවගේ ජීවිත බේරාගැනීමේ අරමුණින් මෙම ‍ලේ පරිත්‍යාගයන් කළ බවත් මෙම වසරේ පමණක් දැනට ‍ලේ පයින්ට් දහසක් යාපනේ පිහිටි මහ රෝහල. පේදුරුතුඩුව, තෙලිප්ප‍ලේ, චාවාකච්චේරි, පලෙයි, අච්චුවේලි රෝහල් වෙත ලබාදී ඇති බවයි මේජර් ජෙනරාල් දර්ශන හෙට්ටිආරච්චි මහතා පවසන්නේ

හමුදා භට පිරිස් මෙසේ ‍ලේ දන් දීමට නොසිටියා නම් උතුරේ රෝගීන්ට ‍ලේ නොමැතිව දැඩි අර්බුදයක් ඇති වන බව උතුරේ ආරක්ෂක අංශ පෙන්වා දෙනවා.

[rns_reactions]

“අපේ රටේ ජනමාධ්‍යයට පිං සිද්ධවෙන්න මම පණපිටින් ලංකාවට ආවා දරුවෝ බලන්න. දැන් විදේශසේවා නියුක්ත කාර්යාංශය මාධ්‍ය මගින් අරගෙන යන ප්‍රචාරයත් එක්ක ඉන්නවට වඩා මැරෙන එක හොඳයි කියලා මට හිතෙනවා.”

මේ කතාව අපට කීවේ සෞදිඅරාබියේ ගෘහ සේවයට ගොස් නැවත ලංකාවට පැමිණි දඹුල්ල කණ්ඩලම පාරේ පදිංචි ඩබ්ලිව්. ඩබ්ලිව්. ඉන්ද්‍රකාන්ති (36) මහත්මියයි.

ඇය මේ බව කීවේ ඇය සෞදි රටට අපහාස කළ බවටද මින් ඉදිරියට සෞදි රටට ශ්‍රී ලංකාවේ කවුරුන් හෝ අපහාසයක් කළොත් වසර 20කට හිරේ යැවීමත් විශාල මුදලක් වන්දි ගෙවීමට සිදුවන බවටත් ශ්‍රී ලංකාවේ විදේශසේවා නියුක්ති කාර්යාංශය මගින් ලංකාවේ මාධ්‍ය හරහා ගෙනගිය ප්‍රචාරයට පිළිතුරු ලබා දෙමිනි.

ඉන්ද්‍රකාන්ති මහත්මිය සැමියා නොමැතිව දරුවන් තිදෙනෙකු සහ මව ජීවත්කරමින් විශාල වෙහෙසක් දරමින් සිටි කාන්තාවකි. ඇය දරුවන් හා මව ජීවත් කරවීම සඳහා පවුලේ බර කරට ගෙන දරුවන් තිදෙනා මවට හා නැගණියට භාරකර ඔවුන් කුලී නිවසක නවත්වා ගෘහ සේවය සඳහා සෞදි අරාබියට ගියාය. ඒ මීට වසර දෙකකට ඉහතදීය.

ඇය අත්සන් කළ වසර දෙකක කාලය අවසන්ව සිටියදී ලංකාවට පැමිණීමට නොහැකි තත්ත්වයක් උදාවී තිබිණි. එමෙන්ම වසර දෙක අවසන් වී මාස හතරක් ගතවී ගියත් මාසික වැටුපද අහිමි විය. එම තත්ත්වයෙන් මිදීමට නම් ඇයට හාම්පුතුන් විසින් යෝජනා කැර තිබුණේ එම නිවසේ දරුණු වකුගඩු රෝගයෙන් පෙළෙන කාන්තාවකට ඇයගේ වකුගඩුවක් ලබාදෙන ලෙසය.

තමන් පත්ව සිටින බරපතළ තත්ත්වය පිළිබඳව ඇය අවස්ථා කීපයකදී සිය මවත් දරුවනුත් දැනුවත් කැර තිබිණි. මාස කීපයක් ගතවී ගියද යෝජනාවට කැමැත්ත ප්‍රකාශ කරන තුරු ඇයට ලංකාවට ඒමට නොදී තබාගන්නා බවටද තොරතුරු වාර්තා වී තිබිණි.

ඉන්ද්‍රකාන්ති මහත්මියට අත්ව තිබෙන මෙම ඉරණම පිළිබඳව ඇයගේ වැඩිමහල් දියණියවන දීපනී දිල්හාරාත් මව වන ඩී. ස්වර්ණලතා ජයසිංහ මහත්මියත් මාධ්‍යවේදීන් හරහා රට දැනුවත් කරන්නට වූහ. එමෙන්ම මාධ්‍යවේදීන් අන්තර්ජාලය හරහා සෞදියේ සිටි ඉන්ද්‍රකාන්ති මහත්මියද සම්බන්ධ කැරගෙන මාධ්‍ය මගින් හෙළිදරව් කළහ.

ඒ අනුව ශ්‍රී ලංකාවේ විදේශසේවා නියුක්ති කාර්යාංශය මැදිහත්වී ඇයව බේරාගැනීමේ විශේෂ වැඩසටහනක් දියත් කරන්නට ක්‍රියාත්මක විය. ඒ සඳහා විෂය භාර ඇමැතිනී තලතා අතුකෝරළ මහත්මියගේද දායකත්වය ලැබිණි.

දින කීපයක් ගතවෙද්දී ඇයව බේරාගත් බවත් ඇය විසින් සිදුකළ ප්‍රකාශය බොරුවක් බවත් විදේශ සේවා නියුක්ති කාර්යාංශය මගින් නැවත මාධ්‍ය දැනුවත් කැර තිබිණි. එමෙන්ම එම කාන්තාව ලංකාවට ගෙන්වීමත් සමග නැවත වරක් මාධ්‍ය වාර්තා පළවූයේ මෙම කාන්තාව සෞදි රජයට අපහාසයක් සිදුකැර තිබෙන බවත් ඒ හේතුවෙන් එරට දැඩි තීරණ ගෙන තිබෙන බවත් මින් ඉදිරියට එවැනි අපහාස සිදුවුවහොත් බරපතළ දඬුවම් ලබාදෙන බවත්ය.

කෙසේ වෙතත් ලංකාවට මේ කාන්තාවට එන්නට වරම් හිමිවී තිබිණි. විදේශ සේවා නියුක්ති කාර්යාංශය කරන චෝදනා හා ඇය විසින් මාධ්‍ය මගින් බොරු කීවාද යන්න තොරතුරු සෙවීම සඳහා ඇය ලංකාවට පැමිණි වහා අප ඇයව හමුවීමට දඹුල්ල කණ්ඩලම පාරේ පදිංචි නිවසට ගියෙමු. එහිදී ඇය මුහුණදුන් හා අත්විඳි දේ පිළිබඳව මෙසේ පැහැදිලි කළාය.

“මම මාධ්‍යවලට කිසිම බොරුවක් කළේ නැහැ. මට එහෙම බොරුවක් කියලා එන්න අවශ්‍යතාවයක් තිබුණේ නැහැ. මොකද මම අවුරුදු දෙකක් එකම ගෙදර වැඩ කළේ. මට වැටුපක් දුන්නා. ඒ ගෙදර කාන්තාවකට දරුණු ලෙස වකුගඩු රෝගය වැළඳිලා තිබුණා. එයාගේ පුතා තමයි මට නිතර නිතර කරදර කළේ මගේ වකුගඩුව දෙන්න කියලා. මට ඒ සඳහා මුදල් දෙන්නම් කිව්වා. ඒ රටේ ජීවත් වෙන්න පුළුවන් කිව්වා. ලේ පරීක්ෂණයට යමු කීවා. මම ඒ සියල්ල බැහැ කීවා. ඊට පස්සේ තමයි මට කරදර කරන්න ගත්තේ. පඩිය නොදී හිටියේ.

මම ඒ සේරම තොරතුරු අම්මටත් දරුවන්ටත් කිව්වා. මට කන්න නොදී සිටියා. එයාලා නිතර නිතර කිව්වේ මේ ගැන කල්පනා කරලා උත්තරයක් දෙන්න, ඒකට කැමැති වෙන්න කියලා. මම කිව්වා බැහැ මට ලංකාවට යන්න ඕනෑ කියලා.

මගේ සේවා කාලය ඉවර උණාම මම ඒ ගැන සෞදි තානාපති කාර්යාලයට පවා කිව්වා. හැබැයි කවුරුත් මා ගැන බැලුවේ නැහැ. ඒ අතරෙදි තමයි මගේ ගෙදර අය මම පත්වෙලා ඉන්න තත්ත්වය ගැන ලංකාවේ මාධ්‍යවලට කිව්වේ. මාධ්‍යවලින් මේ කතාව ප්‍රචාරය උණාට පස්සේ තමයි මා ගැන අවධානය යොමු කෙරුවේ.

ඒ රටේ පොලිසියට මාව එක්ක එන්න කියලා දන්වලා තිබුණා. ඒ අතරේ ගෙදර කාන්තාවගේ පුතා මාව කාමරයකට දාලා වහලා එයා විතරක් පොලිසියට ගියා. ආපහු නැවත ඇවිල්ලා මට කිව්වා යන්න ලෑස්තිවෙන්න කියලා. එතනට යනකොට අපේ තානාපති කාර්යාලයේ මිස්කෙනෙක් සර් කෙනෙක් ඇවිල්ලා හිටියා. මට එක මාසයක පඩි දුන්නා ගෙදර කාන්තාවගේ පුතා. එයා පොලිසියට කිව්වේ නෑ පුතා කියලා. එයා කිව්වේ බාබා ඉන්දියාවේ ගිහින් එයාගේ මල්ලි කියලා බොරු කිව්වා. මගේ ෆෝන් එකේ තිබුණා ලංකාවේ ටීවී එකේ ගිය ප්‍රවෘත්තියක්. ඒක බලලා මම පොලිසිය ඇතුළේම මකලා දැම්මා. අරාබි භාෂාවෙන් මොනවදෝ ලියලා මාව භාර දුන්නා ලංකාවේ අයට. එතනදී මගෙන් පොලිසිය ඇහුවේ නැහැ මේ වකුගඩු කතාව හෝ මම වරදක් කළා කියලා කිව්වේ නෑ. ඒ අතරෙදි මාව තානාපති කාර්යාලයට එක්ක යනකොට අපේ අම්මා මට කතා කරලා කිව්වා ලංකාවේ පත්තරවල යනවා මම බොරු කිව්වා කියලා. මම ඒක තානාපති කාර්යාලයෙන් ආපු නෝනාගෙන් අහද්දි කිව්වා ඒවා දැන් වැඩක් නැහැ. මහේ සිදුවූ දේවල් ආයේ මීඩියාවලට දෙන්න එපා. මීඩියා අය ආවොත් කරදර කරනවා කියලා පැමිණිලි කරන්න කිව්වා. මට එන්න ඕනෑ නිසා මම හා කියලා කිව්වා.

තානාපති කාර්යාලයේදී මිස් කෙනෙක් මට කිව්වා මගේ ප්‍රශ්න සියල්ල පසෙකදමා මම ලංකාවට යනවා කියලා ලියුමක් ලියා දෙන්න කියලා. මම ලියුම ලියලා දුන්නා. ආයෙත් ඇවිල්ලා කිව්වා ඒ ලියුමෙම ලියන්න වකුගඩු ඉල්ලමු ප්‍රශ්නය ඉල්ලා අස්කර ගන්නවා කියලා. මම ඒකත් ඒ ලියුමේ යටින් ලියලා දුන්නා.

ඒ කරලා මම ලංකාවට ඇවිල්ලා ගෙදර එනකොට ආයෙත් ලංකාවේ මාධ්‍යවල යනවා මම බොරු කිව්වාලු. සෞදි රජයෙන් මාව සමාව දීලා එව්වලු කියලා. මේ කිසිම කෙනෙක් සෙව්වේ නැහැ මම කියන්නේ ඇත්තද බොරුද කියලා. අදටත් ගිහින් බලන්න පුළුවන් මම හිටිය ගෙදර කාන්තාව වකුගඩු රෝගියෙක්. ඒ විතරක් නෙවෙයි මට එහෙම බලපෑම් කළා කියලා ඒ ගෙදර අය ලියුමකින් අපේ තානාපති කාර්යාලයට දීලා තිබුණා. ඒත් අන්තිමට මට ආයේ කවදාවත් රටකට යන්න බැරි වෙන්න තහනම් කරලා. මම වැරදිකාරියක් බවට සමාජයට හංවඩු ගහලා තමයි මට පිහිට වුණේ. මම කියන්නේ මට විතරක් නෙවෙයි අපේ රටේ කිසිම ගෘහ සේවිකාවකට ඒ වගේ කරන්න එපා කියලා ඉල්ලා සිටිනවා

[rns_reactions]

මාරයා සැඟව සිටින්නේ කොයි ඉසවුවකද යන්න අපි කිසිවකුටත් කිව නොහැක.වසර තුනක් සිංගප්පුරු රාජ්‍යයේ සිට අධ්‍යාපනය හදරා කිලෝමීටර් දහස් ගණනක දුරකතරක් ගෙවා කරදිය වලල්ල පසුකර සිය දෙමාපියන් හා සහෝදරයන් සමඟ සතුටින් කාලය ගත කිරීට පැමිණි අනුරාධපුර නගර ආසන්නයේ පදිංචි තරුණයාට සිය බාල සහෝදරයා සමඟින් සැගවී සිටි මාරයා සමඟ මෙලොවින් නික්ම යන්නට සිදුවුණී.

මුහුදු බඩ දුම්රිය මාර්ගයේ කොල්ලුපිටිය හා බම්බලපිටිය දුම්රිය ස්ථාන අතරදී දුරකථනයෙන් ස්වයං (සෙල්ෆී) ඡායාරූපයක් ලබා ගැනීමට ගිය අනුරාධපුර නගරයේ පදිංචි එකම පවුලේ සොහොයුරන් දෙදෙනෙකු පෙරේදා (11) දා සවස ගාල්ල දෙස සිට කොළඹ කොටුව දෙසට ධාවනයවු බලවේග කට්ටල දුම්රියක ගැටි මිය යෑමේ සෝචනිය පුවත වාර්තාවිය.

අවාසනාවන්ත සිදුවීමෙන් ජීවිත අහිමිවූයේ අනුලා දේවි මාවත, විජයපුර අනුරාධපුර ලිපිනයේ පදිංචිව සිටි එකම පවුලේ සහොදරයන් දෙදෙනකු වු ශෂී මධුෂාන් රණවීර (24) හා තීක්ෂණ ශක්ෂාන් රණවීර (12) යන අයයි. මරණයට පත්වූ දරුවන් දෙදෙනා ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදා සේවයේ රාජකාරි කර විශ්‍රාම ලැබු කෝප්ප්‍රල්වරයකු වන ප්‍රසන්න ප්‍රියංකර රණවීර (49) හා යුද හමුදාවේ කාන්තා බළකායේ විශ්‍රාමික සෙබලියක වු ආර්.ඒ.බණ්ඩාර මැණිකේ (47) යන දෙපළගේ දරුවන්ය.

දරුවන් තිදෙනකුගෙන් යුත් පවුලේ වයස අවුරුදු 12ක් වු බාල පුත්‍රයා හා වයස අවුරුදු 24 ක් වු වැඩිමහල් පුත්‍රයා මේ අවාසනාවන්ත ඉරණමට ගොදුරු වී තිබුණි.

මේ අනතුරින් ජිවිතක්ෂයට පත්වු අනුරාධපුර ශාන්ත ජෝශප් විද්‍යාලයේ ආදි ශිෂ්‍යයකුවූ ශෂි මධුෂාන් හෝටල් කළමනාකරණ පාඨමාලාවක් හැදැරීම සඳහා සිංගප්පුරුව බලා පිටත්ව ගොස් වසර 3 කට පසු පෙරේදා (11 ) පස්වරු 4.30 ට පමණ කටුනායක අන්තර්ජාතික ගුවන් තොටුපළින් මෙරටට පැමිණ තිබේ.

සිය දරුවා සිංගප්පුරුවේ පාඨමාලාවක් හදාරා සහතික පත් ලබාගෙන වසර 03 ට පසු මෙරටට පැමිණිමේ ප්‍රීතිය නිමිත්තෙන් ඔහු කැදවාගෙන ඒම සඳහා මව පියා සහෝදරයන් දෙදෙනා මිත්තණිය ඇතුළු පවුලේ ඥාතීන් පිරිසක් කටුනායක ගුවන් තොටට ගොස් තිබේ.

අනතුරුව ඔවුන් කටුනායක සිට අධිවේගි මාර්ගයේ කොළඹට පැමිණ ගෝල්ෆේස් පිටියේ විනෝද වී කොල්ලුපිටියේ පදිංචිව සිටින ඥාති සහෝදරියනගේ නිවසට යාම සඳහා පිටත්ව තිබේ. එම අතරතුරේදී දුම්රිය මාර්ගය හා මුහුදු වෙරළට සමීපයෙන් ගමන් ගත් ස්ථානයක දී ජංගම දුරකථනයෙන් ස්වයං ඡායාරූප ලබා ගැනීම සඳහා වෑන් රථය නතර කරන ලෙස 12 හැවිරිදි තීක්ෂණ,පියා ඇතුළු පිරිසට ඇවිටිලි කළ බව පවුලේ ඥාතීහු පැවසූහ.

ගමනට සහභාගීවී අවාසනාවන්ත අනතුර සිදුවන අවස්ථාවේ දරුවන් සමගින් සිටි කම්පනයට පත්ව සිටින මියගිය දරුවන්ගේ මිත්තණිය වන ඩබ්.ප්‍රේමා ගුණවර්ධන (68) මහත්මිය හඩා වැලපෙමින් මෙසේ පැවසුවාය.

පොඩි පුතාගේ බලපෑමට තමයි ෆෝටෝ ගහන්න කියලා වාහනය නතර කළේ. ඒත් අපි කැමති වුණේ නැහැ. පසුව වාහනයෙන් බැහැලා මුහුදු වෙරළ ආසන්නයේ දුම්රිය මාර්ගයේ අයියයි මල්ලියි ෆෝටෝ ගත්තා. මමත් ඒ ස්ථානයට ආසන්නයේ හිටියා.වේලාව සවස 5.45 ට පමණ ඇති. මම දුටුවා විදුලි ලාම්පු දල්වාගෙන දුම්රියක් පැමිණෙනවා. මුහුදේ ඝෝෂාව නිසා එම ස්ථානයේ දුම්රියක් ළඟට එන තෙක් ශබ්ද ඇසුනේ නැහැ.

පොඩි පුතාට කෝච්චියක් එන බව කියමින් මා කෑගැසුවා. ඉන්පසු බයවුණු චුටි පුතා එක්වරම රේල් පාර හරහා පැන නැවතත් අයියා සිටින පැත්තට පැන්නා.මල්ලී එන්න එපා යැයි කියමින් ඔහු බේරා ගැනීමට ශෂී පුතා පනිනවාත් සමඟම දෙදෙනාම වේගයෙන් පැමිණි කෝච්චියට හසුවුණා.දරු දෙදෙනා එම ස්ථානයේ බිම වැටි සිටියා.සිද්ධවුනේ මොකක්ද කියලා හිතා ගන්නවත් බැරිවුණා.

ටික වේලාවක් යනකල් කිසිවකුත් ඉදිරිපත් වුණේ නෑ දරුවන්ව රෝහල්ගත කරන්න. ලොකු පුතාගේ කකුලක් වෙන් වී තිබුණා.එම ඒ කකුල උස්සාලා ත්‍රී රෝද රථයකට දැම්මා. ආච්චි කෙනෙකුට මේවා දරාගන්න පුළුවන්ද. චුටි පුතා දෙස බලනකොට හිස කොටස තිබුණේ නෑ.අම්මයි තාත්තයි දරුවෝ දෙන්නා දිහා බලමින් විලාප තියනවා. අනේ මගේ දරු පැටව් දෙන්නා.මා මුලින්ම හිතුවේ කම්පනයට වැටිලා ඉන්නවා කියලා.

සහතික අරන් ආපු මගේ සුදු පුතා ඒවා පෙන්නන්නේ නැතුවම අපිව දාලා ගියේ ඇයි දැයි කියමින් ඇය හඬා වැලපෙමින් සිහිසුන් විය.දුම්රියට හසුවූ කුඩා දරුවාගේ හිස ඔවුන් ගැටුණු බලවේග කට්ටලයේ ඇමිණි තිබූ ඊයේ (12) උදෑසන ගම්පහ දුම්රිය ස්ථානයේ දී සොයා ගෙන තිබුණි.එම හිස කොටස අනතුර සම්බන්ධයෙන් පරීක්ෂණ සිදුකරන කොල්ලුපිටිය පොලිස්ථානයට ලබාදීමට ගම්පහ දුම්රිය ස්ථානයේ නිලධාරීන් කටයුතුකර තිබුණි.

[rns_reactions]