Blog

මේ මිල වාසිය සම්පූර්ණයෙන් හොර කසිප්පු සහ සීනි ආශ්‍රිත නිෂ්පාදනවල නිරතව සිටින ව්‍යාපාරිකයින්ට ලැබෙන ඍජු සහනයක්. මේ සීනි අඩු කළා කියලා අද සිට හෝටලයේ ප්ලෙන්ටියේ මිල අඩුවෙන්නේ නැහැ. ඒකත් මුදලාලිට‘

පාරිභෝගික කටයුතු පිළිබද අධිකාරිය 2003 අංක 09 දරණ පාරිභෝගික කටයුතු පිළිබද අධිකාරී පනතේ 20 (5) වැනි වගන්තිය යටතේ ඇති බලතල ප්‍රකාරව නියෝග අංක 71ත් ඊයේ (10) වැනිදා ක්‍රියාවට නැංවීය. ඒ සුදු සීනි අලෙවිය සම්බන්ධයෙන් නියෝග පනවමිනි.

එහි සදහන් වූයේ පැකට් කළ සිදු සීනි කිලෝ ග්‍රෑමයක් අලෙවි කළ හැකි උපරිම සිල්ලර මිල රුපියල් 90.00ක්, පැකැට් නොකළ සුදු සීනි කිලෝවක් අලෙවි කළ හැකි උපරිම සිල්ලර මිල රුපියල් 85.00ක් සහ ආනයනකරු විසින් සුදු සීනි කිලෝවක් විකිණිය යුතු උපරිම තොග මිල කිලෝවක් රුපියල් 80.00ක් වශයෙනි.

සහල්- පරිප්පු – සැමන් සේම ‘අත්‍යවශ්‍ය භාණ්ඩයක්‘ ලෙස නාමකරණය කර ඇති සුදුසීනි මිල මේ ආකාරයෙන් ආණ්ඩුවේ මැදිහත්වීමෙන් රුපියල් 85.00 දක්වා ස්ථාවරව තබා ගැනීම පාරිභෝගිකයින්ගේ පැත්තෙන් ‘යහපත් / සහනයක් ලෙස ආණ්ඩුව සලකනවා විය හැකිය.

ජනතාව ද ‘මේ කොරෝනා සමයේ ආණ්ඩුව දුන් තවත් සහනයක් ලෙස‘ සුදු සීනී මිල පහළ දැමීම‘ හෝ එය විකිණිය හැකි උපරිම මිලක් නියම කිරීම සැලකිය හැකිය.

එහෙත් මේ ලියුම්කරුට මේ සමග ප්‍රශ්න කිහිපයක් ඇති වූ අතර සුපුරුදු ලෙස දුරකථන හා මුහුණු පොත හරහා කළ ‘ක්ෂණික මත විමසුමකදී‘ මේ සුදු සීනි මිල පහළ දැමීමේ සහනය ගැන මිශ්‍ර ප්‍රතිචාර පළ විය.

මේ ආකාරයෙන් සුදු සීනි මිල ‘දැරිය හැකි හෝ ලාබ තත්ත්වයකට පත් කිරීම ඒ සියලු ප්‍රයත්නයන් අපතේ හැරීමක්. ඇත්තටම කළ යුත්තේ සුදු සීනි අත්‍යශ්‍ය ආහාර ලැයිස්තුවෙන් පවා ඉවත් කර එහි මිල ගණන් විශාල වශයෙන් ඉහළ දමා ඕනෑම ආකාරයක සුදු සීනි භාවිතය අධෛර්යමත් කිරීමයි‘

සුදු සීනී කියන්නේ යක්ෂයෙක්

එහිදී ලියුම්කරුගේ වෛද්‍ය මිත්‍රයෙක් සහ ආහාර ගැන වඩාත් වැඩියෙන් කල්පනා කරන උපාධිධාරී තලයේ මිතුරියන් කිහිප දෙනකුම විමසා සිටියේ ‘සුදු සීනි අත්‍යවශ්‍ය පාරිභෝගික භාණ්ඩයක් විය හැකිද ? ‘ යනුවෙනුයි.

‘සුදු සීනි කියන්නේ පැහැදිලිව ඕනෑම වයස් කාණ්ඩයක් විසින් බැහැර කළ යුතු දෙයක්. එය දියවැඩියාවට වගේම දත් දිරායාම ඇතුළු සෞඛ්‍ය ගැටලු රැසකට හේතුවක්. අනික වෛද්‍යවරුන් විසින් පසුගිය කාලය පුරාම සුදු සීනි භාවිතය අධෛර්යමත් කිරීමට දැඩි වෙහෙසක් දරමින් සිටිනවා. ඒකට සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශයෙත් ඍජු සහාය ලැබෙනවා. මේ ආකාරයෙන් සුදු සීනි මිල ‘දැරිය හැකි හෝ ලාබ තත්ත්වයකට පත් කිරීම ඒ සියලු ප්‍රයත්නයන් අපතේ හැරීමක්. ඇත්තටම කළ යුත්තේ සුදු සීනි අත්‍යවශ්‍ය ආහාර ලැයිස්තුවෙන් පවා ඉවත් කර එහි මිල ගණන් විශාල වශයෙන් ඉහළ දමා ඕනෑම ආකාරයක සුදු සීනි භාවිතය අධෛර්යමත් කිරීමයි‘

ප්‍රජා වෛද්‍ය විශේෂඥයෙක් වගේම දියවැඩියාව ආදි බෝ නොවන රෝග ගැන අඛණ්ඩව ජනතාව දැනුවත් කරමින් සිටින මගේ මිතුරා දීර්ඝ ෆෙස්බුක් සටහනක් තබමින් කිව්වා.

ඔහුගේ පෝස්ට් එකට විනාධි කිහිපයක් තුළ ඉතා ඉහළ මට්ටමේ ධනාත්මක ප්‍රතිචාර ලැබුණා.

‘ඇත්තටම සීනි කියන්නේ තව දුරටත් ගෘහ ඒකකයක අත්‍යවශ්‍ය භාණ්ඩ පැස තුළ ඇති දෙයක් නෙමෙයි. අපේ ගෙදරට ගේන සීනිවලින් 75%ක් පාරිභෝජනය කරන්නේ මගේ සැමියා. මම සියයට 20ක් විතර කන කොට මගේ නව යොවුන් දියණිය තේ හෝ කිරි පවා පානය නොකර අවම වශයෙන් 5%ක් විතර තමයි සීනී පාවිච්චි කරන්නේ. ඒ කියන්නේ ගෘහ ඒකක මට්ටමින් සුදු සීනිවල ඍජු භාවිතය (තේ හෝ කිරි සමග) දැන් විශාල වශයෙන් අඩු වෙමින් තිබෙනවා‘

සෞඛ්‍ය හා පෝෂණවේදය ගැන වඩාත් සංවේදී මාගේ ගුරු මිතුරියක් සදහන් කර තිබුණේ ඇය සතු සංඛ්‍යා ලේඛන ද උපුටා දක්වමින්.

‘ඔයාට දැන ගන්න එක්ක මං ආසන්න වශයෙන් ප්‍රකාශයට පත්ව ඇති සංඛ්‍යා ලේඛන උපුටා දක්වන්නම්. මං ගාව දැන් තියෙන්නේ ජන ලේඛන හා සංඛ්‍යා ලේඛන දෙපාර්තමේන්තුව විසින් 2018 දී නිකුත් කළ සංඛ්‍යා ලේඛන. සංඛ්‍යාන දත්ත අත්පොත -2018 (පිටුව 34 දක්වන ආකාරයට 4.6 Average Monthly Household Expenditure on Selected Foods Items) දක්වන ආකාරයට 2009/ 10 කාලයේ ගෘහ ඒකකය සාමාන්‍ය මාසික සීනී පාරිභෝජනය කිලෝ 4.9ක්. එහි මාසික විදයම රුපියල් 452ක්. 2012/13 දී සීනි පාරිභෝජනය කිලෝ 4.3 දක්වා (මිල 459.00) අඩු වෙලා තිබෙනවා. 2016 දී ගෘහ ඒකකයක සීනි පාරිභෝජනය කිලෝ 4.00 දක්වා (මිල රුපියල් 418.00) දක්වා තව දුරටත් අඩු වෙලා තිබෙනවා. ඒ අනුව 2020 වන විට මේ අගය තවත් අඩුවෙලා තිබිය යුතුයි. මේ අඩුවීම අපට සැලකිය හැකි වන්නේ මේ රටේ සෞඛ්‍ය අංශ සුදු සීනි පාරිභෝජනයට එරෙහිව ගෙන ගිය අරගලයේ දැවැන්ත ජයග්‍රහණයක් ලෙසයි‘ ඇය සංඛ්‍යා ලේඛණ උපුටා දක්වමින් සදහන් කරනවා.

‘ඔබට මෙහිදී පැහැදිලිව නිරීක්ෂණය කළ හැකි දෙයක් තිබෙනවා. ඒ තමයි 2016 දක්වා සීනි කිලෝ ග්‍රෑමයක මිල රුපියල් 100.00කට වඩා වැඩි (2016 දී එය 418/4 = 104.50ක්) ඉහළ මට්ටමක පැවතීම. මෙය ද සීනි පාරිභෝජනය ඍජුව අධෛර්යමත් වීමට හේතු වුණා විය හැකියි. එසේ නම් දැන් (2020) දැවැන්ත වසංගත රෝග අවධානමක් තිබියදී, දියවැඩියාව වැනි ප්‍රතිශක්තිකරණය දුර්වල කරන රෝග කොවිඩ් වසංගතයට දැඩි සහායක් පළ කරද්දී ආණ්ඩුව සුදු සීනි කිලෝවක සිල්ලර මිල රුපියල් 85.00 දක්වා අඩු කිරීම අපි තේරුම් ගත යුත්තේ කෙසේද ?‘ ඇය දීර්ඝ වශයෙන් ප්‍රශ්න කළා.

මෙහිදී ඇයට සහාය පළ කරමින් බොහෝ දෙනෙක් කියා සිටියේ ‘ආණ්ඩුවේ ම සංඛ්‍යා ලේඛණ අනුව නිවසක සාමාන්‍ය සීනි පාරිභෝජනය කිලෝ 04ක් පමණ නම්, ඒ සදහා වැඩ වෙන්නේ රුපියල් 400ක් වාගේ ‘නොසැලකිය යුතු‘ මුදලක් නම් මේ ආකාරයෙන් සුදු සීනි මිල අඩු කිරීම පිටුපස වෙනසත් ‘සැගවුණු න්‍යාය පත්‍ර“ තිබිය හැකි බවයි.

‘මේක පැහැදිලිවම මේ රටේ දුප්පත් / අඩු ආදායම්ලාභීන්ට සහනයක් ලෙස කළා නම් අපි ඒක සලකන්නේ දුප්පතුන්ට කළ හූනියමක් විදිහටයි. මොකද ලංකාවේ දියවැඩියාවට ගොදුරු වෙලා ඉන්න අති බහුතරය අඩු ආදායම්ලාභීන්. ඒ නිසා සුදු සීනි මිල රුපියල් 85.00 දක්වා පහත දැමීම ඔවුන්ට කරන අපරාධයක්‘

මුහුණුපොත හරහා තමන්ගේ අදහස් ප්‍රකාශ කළ පුද්ගලික අංශයේ මිතුරෙක් කියා සිටියේ මේ ආකාරයෙන් සීනි මිල පහළ දැමීම අඩු ආදායම්ලාභීන්ට කෙසේ වෙතත් ‘හොර කපිප්පු මුදලාලිලාට‘ සහ රසකැවිලි බේකරි නිෂ්පාදනවල නිරත වන ව්‍යාපාරිකයින්ට නම් ‘සහනයක් බවයි.

ලංකාවේ සීනී ආනයනය සහ පාරිභෝජනය ගැන නිල දත්ත

මේ සංවාදය මේ ආකාරයෙන් ඉදිරියට යද්දී මගේ ගුරු මිතුරිය යළිත් සංඛ්‍යා දත්ත පොත පෙරළා ගෙන තිබුණා.

‘කතාව ඇත්ත. ජන ලේඛන හා සංඛ්‍යා ලේඛන දෙපාර්තමේන්තුවේ දත්ත අනුව ගෘහ ඒකකයක (2016) මාසික සීනි පාරිභෝජනය කිලෝ 4ක් නම් මෙතැන අවුලක් තිබෙනවා තමයි. ලංකාවේ පවුල් ලක්ෂ 50ක් පමණ සිටිනවා යැයි උප කල්පනය කළොත් (2017 මධ්‍ය වාර්ෂික ජනගහනය මිලියන 21.44 සාමාන්‍ය පවුලක සිවු දෙනෙක් සිටින ලෙස බෙදීමෙන්) වාර්ෂික සීනි පාරිභෝජනය (50,000,00 x4 x12=240,000,000/1000 = 240,000ක්) මෙට්‍රික් ටොන් 240,000ක් පමණ විය යුතුයි. (මෙට්‍රික් ටොන් එකක් යනු කිලෝ 1000කි) මේක සංඛ්‍යා ලේඛන හරිනම් ලංකාවේ සාමාන්‍ය යෙන් ගෘහ ඒකකවල සීනි පාරිභෝජනය මෙට්‍රික් ටොන් 240,000ක් !

ඒත් ඔබ විශ්වාස කරනවාද ලංකාව 2017දී සීනි මෙට්‍රිික් ටොන් 483,234ක් ආනයනය කර තිබෙන බව. මේ අගයට ලංකාවේ සීනි නිෂ්පාදනයත් එක්කළ විට ලංකාව තුළ 2017 දී අවම වශයෙන් සීනි මෙට්‍රිික් ටොන් 500,00කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් විවිධාකාරයෙන් පාරිභෝජනයට ගෙන තිබෙනවා. (2016 දී සිනී මෙට්‍රික් ටොන් 638,631ක් ආනයනය කර තිබෙනවා)

අපේ ප්‍රශ්නය තමයි පවුලක සාමාන්‍ය මාසික සීනි පාරිභෝජනය කිලෝ 4ක් වන විට, සාමාන්‍ය කරණය කළ විට වාර්ෂිකව ගෘහ ඒකකවල සීනි පාරිභෝජනය මෙට්‍රික් ටොන් 240,000ක් පමණ වන විට රට තුළට ගෙන ආ සහ මෙරට නිෂ්පාදනය කළ ඉතිරි සීනි මෙට්‍රික් ටොන් 260.000ට සිදු වුණේ කුමක්ද ?

එය ඉතාම පැහැදලිවි රස කැවිලි වැනි කර්මාන්ත අතරේ (අන්තර් භාණ්ඩයක් ලෙස) සහ හොර කසිප්පු ජාවාරම්කාරයින් අතරේ සංසරණය විය යුතුයි.

අපේ ප්‍රශ්නය තමයි පවුලක සාමාන්‍ය මාසික සීනි පාරිභෝජනය කිලෝ 4ක් වන විට, සාමාන්‍ය කරණය කළ විට වාර්ෂිකව ගෘහ ඒකකවල සීනි පාරිභෝජනය මෙට්‍රික් ටොන් 240,000ක් පමණ වන විට රට තුළට ගෙන ආ සහ මෙරට නිෂ්පාදනය කළ ඉතිරි සීනි මෙට්‍රික් ටොන් 260.000ට සිදු වුණේ කුමක්ද ?

මිල පාලනයේ වාසිය කාටද ?

‘මේ ගැන තවත් වද විය යුතු නැහැ. මාසකට රුපියල් 400ක් පමණ වැයකර සීනි කිලෝ 4ක් ගෙදරට ගේන, ඒකත් වාර්ෂිකව සැලකිය යුතු ලෙස අඩුවන ලංකාවේ සාමාන්‍ය ජනතාවට සීනි අඩුකළා කියලා අලුතින් ලැබෙන වාසියක් හෝ සහනයක් නැහැ. මේ මිල වාසිය සම්පූර්ණයෙන් හොර කසිප්පු සහ සීනි ආශ්‍රිත නිෂ්පාදනවල නිරතව සිටින ව්‍යාපාරිකයින්ට ලැබෙන ඍජු සහනයක්. මේ සීනි අඩු කළා කියලා අද සිට හෝටලයේ ප්ලෙන්ටියේ මිල අඩුවෙන්නේ නැහැ. ඒකත් මුදලාලිට‘ මගේ වෛද්‍ය මිතුරා සංවාදයට යළි එක් වෙමින් පවසා සිටියා.

‘සීනී භාවිතය සෑම අතින්ම අධෛර්යමත් කළ යුතු රටකයි අපි ඉන්නේ. කොවිඩ් වාගේ වසංගත සමාජය පුරා, විශේෂයෙන් අඩු ආදායම්ලාභීන් අතර (වැඩියෙන්ම කොවිඩ්වලට ගොදුරු වුණේ අඩු ආදායම්ලාභීන්) වේගයෙන් ව්‍යාප්ත වීමට ඔවුන්ගේ දුර්වල සෞඛ්‍ය තත්ත්වය, අඩු පෝෂණය වගේම නිදන්ගත රෝග (දියවැඩියාව) බලපානවා. සෞඛ්‍ය අංශවල වාර්තා අනුව ලංකාවේ මැදිවියේ පුද්ගලයින් අතරත් දියවැඩියාව සහ හෘද රෝග බහුලයි. ඒකට සීනී සහ ඒ ආශ්‍රිත නිෂ්පාදන ආහාරයට ගැනීම ඍජුව බලපානවා. ඒ වගේම සීනි වලින් නිෂ්පාදනය කරන කසිප්පු නිසාත් වැඩියෙන්ම පීඩාවට පත්ව සිටින්නේ අඩු ආදායම්ලාභීන්. ඉතිං ආණ්ඩුව සීනි අඩු කළාම මේ අඩු ආදායම්ලාභීන් පැති කිහිපයකින් බැට කනවා‘ මගේ වෛද්‍ය මිතුරා ලියනවා.

මේ අතර තවත් අදහසක් දක්වමින් සංවාදයට එක් වූ ව්‍යාපාරික මිතුරෙක් ලියා තිබුණේ,

‘අනේ මහත්තයෝ මේ පාලනේ මාළුවලට, කුකුල් මස්වලට, දාන්නකෝ. දුප්පත් මිනිහෙක්ට ලාබට, රසකට කන්න තිබෙන ඒවායේ මිල අහස උසට තියෙද්දී ඔයාලා මැදිහත් වෙන්නේම හාල් – සීනි වාගේ අපිව ලෙඩ කරන ඒවාටමනේ‘ කියලයි.

මේ අතර ආණ්ඩුවේ මිල පාලනය උපහාසයට ලක් කරමින් තවත් අපූරු සටහන් ලියමින් මගේ සරසවි මිතුරෙක් කතාවට සම්බන්ධ වුණා.

‘මේක නිකං කතාවක් විතරයි. හොද කොන්ඩම් පැකැට් එකක ගාණ රුපියල් 100-150යි. ඒකේ තියෙන්නේ කෑලි තුනයි. ඉතිං හරියට පවුල් කන පවුලකට මාසෙකට කොණ්ඩම්වලටත් රුපියල් 1000ක් -1500ක් යනවා. සීනීවලට යන්නේ 400යි. පුළුවන් නම් කොණ්ඩම්වලටත් උපරිම මිල පාලනයක් දාලා සමාජ රෝගවලිනුයි, අනවශ්‍ය ගැබ් ගැනීම්ලිනුයි ජනතාව මුදවා ගන්නකෝ !‘

සටහන – අසේල වීරසේකර

අල් ටකියා න්‍යාය  පැරදවීමට හා මේ රට එක්සේසත් කිරීමට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාට  එක රටක් එක නීතියක් යටතේ ක්‍රියාත්මක කිරීමට ලබා දුන් ජන වරමට පිටු පෑමෙන්  සිදුවුණු ඇත්තේ එයයි.

කුරිරු ද්‍රවිඩ ත්‍රස්තවාදයෙන් වසර තිහකට අධික කාලයක්  බැට කෑ මෙරට ජනතාව මහින්ද රාජපක්ෂ රජය විසින් එයින් මුදවා ගැනීමෙන් අනතුරු ව  එක රටක් එක නීතියක් යටතේ ඉදිරියට යාම නවතා ලූයේ දෙදහස් පහළොවේ දී සමාජ ගත කරන ලද බොරුව හේතුවෙන් වන අතර මුස්ලිම් අන්තවාදී ත්‍රස්තවාදී කටයුතු සඳහා එයින්  මඟ ඉඩ සලසා දුන් බව මේ රටේ බොහෝ ජනතාව ට අමතකව නැත

අනතුරුව මේ රටේ ජනතාව එයින්  මුදවා ගැනීම සඳහා මේ රටේ දේශප්‍රේමීන්  වත්මන් ජනාධිපතිවරයා හැට නව ලක්ෂයකට අධික ඡන්ද පදනමකින් මේ රටේ ජනාධිපතිවරයා වරයා බවට පත්කළ අතර ඒ සමගම ඔහුට බලය රැක ගැනීම සඳහා ඇවැසි පාර්ලිමේන්තු බලය ද මුස්ලිම් අන්තවාදයෙන් තොරව කරගෙන යාම සඳහා ලබා දී ඇත.

එවන් පසුබිමක අලි සබ්රි මහතාගේ අධිකරණ අමාත්‍ය  ධුරය මේ රටේ බොහෝ දේශප්‍රේමීන්ගේ විරෝධතාවය මැද පත් කරන ලද මුත් ගරු ජනාධිපති වරයා කෙරෙහි ඇති විශ්වාසය මත  දේශප්‍රේමීහු   මුනිවත රකින ලදී.

එහෙත් අලි සබ්රි අධිකරණ ඇමතිවරයා අල් ටකියා න්‍යාය ක්‍රියාත්මක කරමින් තමන් කෙරෙහි විශ්වාසය තැබූ ජනාධිපතිවරයා සහ ඔහුගේ රජය අපහසුතාවයට පත් කරමින් එක රටක් එක නීතියක් ක්‍රියාත්මක කරනු වෙනුවට තමන්ගේ ජාතිය වෙනුවෙන් වෙන ම නීති ක්‍රියාත්මක කිරීමට කටයුතු කරන බව තවුහිද් ජමාත් සංවිධානය විසින් මෑතකදී නිකුත් කර ඇති වාර්තාව අනුව කරුණු පැහැදිලි වේ

බොහෝ වයිරස කාණ්ඩ වසර දහස් ගණනක් පරිසරය තුළ පැවතිය හැකි බව විද්‍යාත්මකව කරුණු සොයාගෙන තිබියදීත් හා රජරට නිදන් ගත  වකුගඩු රෝගය එම ප්‍රදේශයේ පසට එකතු වන ලද රසායනික පොහොර හා කෘමි නාශක හේතුවෙන් සිදු වී ඇති බවට සොයාගෙන ඇති පසුබිමක හා බොහෝ වැව් අමුණු සහිත අධික වර්ෂාව පවතින කාල වකවානුවක දී මුළු ප්‍රදේශයම යට වන   තැනිතලා ප්‍රදේශයක පිහිටි  වියළි කලාපයේ  කොරෝනා මල සිරුරු භූමදානය කිරීමට සැරසෙන බව පුවත්පත් මගින්  වාර්තා වී ඇත

එසේ ම ජයවර්ධනපුර   විශ්ව විශ්වවිද්‍යාලයේ භූගෝල විද්‍යා අංශයේ මහාචාර්යවරියක විසින්  මෑතකදී ඉදිරිපත් කර ඇති කරුණු අනුව කොරෝනා මළ සිරුරු භූමදානය කිරීමෙන් භූගෝලීය සාධක අනුව ඉදිරියේ දී පිළිකා සුනාමියක් ඇතිවිය හැකි බවද ප්‍රකාශ කර ඇත.

තම ජන වර්ගයේ අභිවෘද්ධිය උදෙසා මුළු මහත් රටක් සහ තමන්ගේ ජනතාව ද බිල්ලට තබා ගනිමින්  ආගමික වුවමනාවන් වෙනුවෙන් කටයුතු කිරීම කොතරම් යුක්ති සහගත ද ඔහු අධිකරණ ඇමතිවරයා සිටිමින් එක රටක් එක නීතියක් ක්‍රියාත්මක කළ හැක්කේ කෙසේ ද ?
එසේම ගරු ජනාධිපති වරයා රුවන්වැලිසෑය අබියස සිට දිවුරුම් දෙමින් කළ ප්‍රකාශයට අවමානයක් නො වේ ද ඒ අනුව එක රටක් එක නීතියක් ක්‍රියාත්මක කළ හැකි ද ?

වෙනම ආහාර පාන, වෙනම බැංකු, වෙනම පාසල්, වෙනම ඇඳුම්, වෙනම රාජ්‍ය වැන්දඹු නිවාඩුවලට  අමතරව දැන්  මුළු ශ්‍රී ලංකා වාසී සියලු දෙනාටම බලපාන මළ සිරුරකට පවා වෙනම නීතියක් අවශ්‍ය ව ඇත්තේ ඇයි ද යන්න බරපතල ප්‍රශ්නයකි.

පසුගිය කාලයේ මෙරට මුස්ලිම් ඇමති වරු රජයේ සිටිමින් වෙන ම තමන්ගෙ වර්ගයා උදෙසා බොහෝ දේ සිදු කළත් මෙරට ජනතාව ඉවසීමෙන් කටයුතු කළ අතර එම සියලු කාරණා ප්‍රයෝජනයට ගනිමින් මේ සිදු කරමින් යන්නේ ආක්‍රමණයක් බව බහුතර සිංහල ජනතාවගේ මතයයි.

ඉතා සූක්ෂ්ම අයුරින් රාජ යන්ත්‍රනයට රිංගමින් තම ආගමික උවමනාවන් වෙනුවෙන් මේ හැසිරෙන ආක්‍රමණශීලී හැසිරීම මේ රටේ ජනතාව පිළි නොගන්නා අතර එය ආක්‍රමණයක් මිස වෙන දෙයක් නො වේ. 

මෛත්‍රිපාල සිරිසේන, රාජිත, රනිල්,  පාඨලී චම්පික රණවක වැනි දේශප්‍රේමී සළු පිළි පොරවා ගත් අය ප්‍රතික්ෂේප කරමින් මේ රටේ බහුතර ජනතාවක් වත්මන් රජය බලයට පත් කරන ලද්දේ මේ රටේ සිංහල දෙමළ මුස්ලිම් සියලු ජාතීන්ට එක රටක් එක නීතියක් යටතේ සාමකාමීව ජීවත් වීම සඳහා ය.

එහෙත් මේ කරන ක්‍රියාව මගින් කතෝලික ප්‍රජාව තමන්ගේ කොරෝනා මළ සිරුරු වෙනම භූමදානය කිරීමටත් සිංහල බෞද්ධ ආගමික නායකයෙක් අපවත්  වුවහොත්   උත්සවාකාරයෙන් සිදු කිරීමට ඇවැසි බලතල ඉල්ලා සිටියහොත් සිදුවන්නේ කුමක් ද ?

වත්මන් රජය ඔවුන්ට ලබා  දුන් ජන වරමට පිටු පෑ නොහැකි  අතර එක රටක් එක නීතියක් එක අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් සාක්ෂාත් කර ලීම සඳහා මේ රටේ දේශප්‍රේමින් ඒ වෙනුවෙන් කැප වනු ඇත
එහෙත් මෙරට දේශප්‍රේමී සංවිධාන හා කටයුතු කරන අපට ඇති එකම බිය වන්නේ මේ අයුරින් සිදු වුවහොත් මේ රටේ දේශප්‍රේමී ජනතාව ගේ ජන මනස වෙනස් වී නැවතත් දෙදහස් පහළොවේ පාවා දෙන්නන්  හට බලය ලැබී නැවතත් මේ රට ආක්‍රමණිකයන්ගේ ගොදුරක් බවට පත් වේ ද යන්නයි.

අල් ටකියා න්‍යාය  පැරදවීමට හා මේ රට එක්සේසත් කිරීමට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාට  එක රටක් එක නීතියක් යටතේ ක්‍රියාත්මක කිරීමට ලබා දුන් ජන වරමට පිටු පෑමෙන්  සිදුවුණු ඇත්තේ එයයි.

පසුගිය කාලයේ මෙරට ක්‍රියාත්මක වුණු මුස්ලිම් අන්තවාදයේ තරම පාස්කු කොමිසමේ දී හා මේ රටේ බලය සූක්ෂ්ම ලෙස තමන් නතු කර ගැනීමේ මුස්ලිම් අල් ටකියා න්‍යාය හොඳින්ම දන්නා අප ඔවුන්ගෙන් මේ රටේ මහ ජාතිය ට සිදුව ඇති බලවත් අසාධාරණය සාධාරණය කරනු වෙනුවට නැවතත් අල් ටකියාව ට  වත්මන් රජය යට වී ඇත්නම් එය බරපතළ කරුණක් බව කිව යුතු ව ඇත.

කරුණු එසේ හෙයින් අපි වත්මන් රජයෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ මේ රටේ ජීවත්වන සියලු සියළු  ජාතීන්ට වෙන වෙනම නීතින් යටතේ  කටයුතු කිරීම නවතා මේ රට සියලුම ජාතීන්ට එක රටක් එක නීතියක් එක අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් යටතේ රඳවාගෙන මේ රට ඉදිරියට රැගෙන යන ලෙසයි.

මුස්ලිම්  බහුතර මැති ඇමතිවරුන් පිරිසකගෙන් රජය පෙරළීමට අවසරයක් නොමැති මෙවැනි අවස්ථාවක පවා දේශප්‍රේමීන් ගේ හඬට කන් නොදී එක රටක් එක නීතියක් එක අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් පසෙක ලා රජයේ කටයුතු කරන්නේ නම් දේශප්‍රේමී ජනතාවගේ පැත්තේ සිට ගැනීමට සිදු වන බවට ද කාරුණිකව පෙන්වා දෙමු.

කරුණු එසේ හෙයින් හැට නම  ලක්ෂයක ගේ ජන වරමට පිටු නොපාමින් එක රටක් එක නීතියක් එක  අධ්‍යාපන  ක්‍රමයක්    මේ රට තුළ ස්ථාපිත කිරීමට කටයුතු කරන ලෙස වත්මන් රජයෙන් අප උදක්ම ඉල්ලා සිටිමු.

වසන්ත අල්විස් – කැඳවුම්කරු මහජන යුතුකම් කේන්ද්‍රය

අපි නැතිනම් සහෝදරයාට සිද්ධ වෙන්නේ මාතලේට ගිහින් රුපියල් 40ට එළවළු ගන්න. කොහොමද එහෙම වුණොත් ආතල් එක‘ ඔහු මහ හඩින් සිනාසී සරදම් ස්වරයෙන් අසයි.

‘නිෂ්පාදකයාගේ සහ පාරිභෝගිකයාගේ පොදු හතුරා ‘ව්‍යාපාරිකයා‘ ද ?‘ මේ කතාව ඇහුවේත් ව්‍යාපාරිකයෙක්. කරන්නේ එළවළු ව්‍යාපාරය. කොළඹ මැනිං මාර්කට් එකෙන් තමයි ඔහු එළවළු මිලදී ගන්නේ. ඒවා අවට ප්‍රදේශයේ පොළවල්වල තමයි අලෙවි කරන්නේ.

මේකේ වැදගත් කතාව තමයි ඔහු සැලකිය යුතු ධනවතෙක්. එළවළු ප්‍රවාහන කරන ලොරිය වගේම තවත් වාහන කිහිපයකුත් සැලකිය යුතු සිල්ලර බඩු කඩයකුත් ඔහු සතුයි.

ඔහු මේ සියල්ල උපයා ගත්තේ අවුරුදු 20ක් විතර අපමණ වෙහෙසී කළ එළවළු වෙළෙදාමෙන්. ඔහු හැමදාම උදේ පන්දර 03ට පමණ අවධි වෙනවා. මහ වැස්සේ වුණත් කොළඹ මැනිං මාර්කට් එකට යනවා. නිදා ගන්න කොටත් රෑ 11-12 වෙනවා.

‘මේක නීරස ජීවිතයක්. පුද්ගලික ජීවිතයක් කියලා එකක් නැහැ‘ ඔහු මැසිවිලි ස්වරයෙන් කියනවා.

‘ඒත් ඉතිං සල්ලි වහිනවානේ‘ මම කියනවා.

ඔහු මා දෙස බලන්නේ කෝපය මුසු බැල්මකින්.

‘හැමෝම හිතන්නෙ එහෙම. ඒත් ඇත්ත කතාව ඒක නෙමෙයි. මම උදේ තුනට ඇහැරෙන්නේ. මගේ වයිෆ් ඒ වෙලාවට ඇහැරෙනවා. ඊට පස්සේ මහ පාන්දර ලොරිය අරං ගෝලයොත් එක්ක කොළඹ යනවා. මැනිං මාර්කට් එකේ කට්ට කනවා. ඊට පස්සේ කෙලින්ම පොළට. ගිහිගහන අවුවේ, නාකපන වැස්සේ දූවිලි කකා බඩු විකුණනවා. ඒක මාර යුද්ධයක් වාගේ. කන්න බොන්න තියා ඔළුව උස්සන්නවත් වේලාවක් නැහැ. මම, මගේ ගෝලයෝ සේරම යක්කු වාගේ වැඩ‘

ඔහු තමන් විදින දුක සහ කන කට්ට ගැන කියනවා.

‘ඒත් ඉතිං ගාන කපනවානේ‘ මම යළිත් උපහසයෙන් කියනවා.

ඔහු මෙවර මා දිහා බලන්න කන්න වාගේ.

‘උඹලා හිතන්නේ එහෙම තමා. උඹලා විතරක් නෙමෙයි නිලධාරීන් කියන නිකම්මු හිතන්නෙත් එහෙමයි. ඊටත් එහා දේශපාලකයෝ උන් හිතාගෙන ඉන්නේ අපි තමයි ගොවියගේ ඊරිමාංසේ උරාගෙන බොන්නේ කියලා‘

ඔහු ඒ සමග මුහුණු පොත හරහා හුවමාරු වන පෝස්ට් එකක් පෙන්වනවා.

දඹුල්ල එළවළු තොග ගොඩ ගැසීම – ආණ්ඩුවේ ව්‍යාපාරික ගජ මිතුරන්ගේ ‘ව්‍යාපාරික උගුලක්‘  රු. 40ට දඹුල්ල, කැප්පෙටිපොල, බණ්ඩාරවෙල, නුවරඑළිය එළවළු කොළඹ රු. 260 ට විකුණනවා – මාතලේ දිස්ත්‍රික් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීණි රෝහිණී කවිරත්න

නුවරඑළිය, වැලිමඩ, බණ්ඩාරවෙල වගාබිම්වල කුණුවෙන එළවළු ‘බිස්නස් මාෆියාවෙන්‘ මුදවා බස්නාහිර දිළිදු මිනිසුන්ගේ අතට ලැබෙන ක්‍රමයක් සැකසිය යුතුයි    – හිටපු ආණ්ඩුකාර රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන්

‘මේ අද (10) උදේ මට මගේ යාළුවෙක් එවපු පෝස්ට් දෙකක්. මුන් දෙන්නම සජිත්ට කඩේ යන වුන්. මාතලේ ගෑනි හිතන්නේ ඡන්ද ගැන, අනිකා ගැන මම ඒ තරම් දන්නේ නැහැ. ඒත් මුං මේ කියන බයිලා ගැන නම් මම දන්නවා‘

ඔහු කෝපය මුසු සරදම් හඩකින් කියනවා.

‘ඉතිං ඒ කතා බොරු නෙයෙිනේ. දඹුල්ලෙන් රුපියල් 40ට ගන්න එළවළු කිලෝ එකක් කොළඹදී රුපියල් 260ට විකුණන එක මාෆියාවක් නේද ?‘

සටන අතහැරීමට අකමැති මම ද යළි ප්‍රශ්න කරනවා

‘සහෝදරයා ඕකට තමයි ‘දේශපාලන මාෆියාව‘ කියලා කියන්න වෙන්නේ. එකක් තමයි ඔය කියන ගණන්වලට විකුණනන් පුළුවන් වෙන්නේ එළවළු වර්ග කිහිපයක් විතරයි. කැරට්, බෝංචි, ලීක්ස් වාගේ කිහිපයක් විතරයි. ඒත් ඇත්තම කතාව නම් ඔය දේශපාලනඥයින්ට කඩේ යන වුන් කියන්නේ බොරු බලයිලා. එළවළු වාගේ දේවල්වල මිල හැමදාම ස්ථාවර එකක ගාණක නැහැ. සමහරදාට හිතන්න බැරි තරම් මිල අඩු වෙනවා. අස්වැන්න වැඩි දවස්වලට, මැනිං මාර්කට් එකට වැඩියෙන් බඩු ආපු දාට ගාණ අඩු වෙනවා. එදාට අපිත් දෙන්නේ අඩුවෙන්‘

ඔහු කතාව නතර කර මා දෙස බලනවා.

‘ඒකත් අමතක කරමුකෝ. ඔය 40ට ගන්න එක 260ට වෙන්නේ කොහොමද කියලා ඔයා හිතලා තියෙනවාද ? දන්නවාද ? නැහැනේ. එකක් තමයි අපි කරන්නේ බිස්නස් එකක්. හන්දියේ ප්‍රයිවට් ප්‍රැක්ටික්ස් කරන දොස්තර, කොත්තු කඩේ මුදලාලි, කොන්ඩේ කපන එකා, ත්‍රීවිල්කාරයා, ටියුෂන් සර් ඒ හැම දෙනාම කරන්නේ බිස්නස්. ඒත් කවුරුත් දොස්තරගේ චැනල් ගාස්තුව, ටියුෂන් ගුරුවරයාගේ ගාස්තුව, කොත්තුවේ ගාණ ගැන බයිලා ගහනවාද ? ඒක හැදෙන තාලේ අහනවාද ? නැහැනේ‘

ඔහු දැඩි ස්වරයෙන් විමසනවා.

‘ආප්පේ රුපියල් 10යි -12යි. බිත්තරේ රුපියල් 15යි. එකතුව 27යි. ඒත් බිත්තර ආප්පේ කීය ද ? 40යි. කොත්තුව, ප්‍රයිඩ් රයිස් එක ඒ හැම එකක් එකයි. ඒත් අපිට කෙළින්න හදනවා ගණන් පෙන්න පෙන්න‘ ඔහුගේ හඩ ආවේගශීලී වෙයි.

‘මම ඔයාට ගණන් හදලා පෙන්නනම්. එක අපේ කාලය හා ශ්‍රමය. මම උදේ 3 ඉදන් රෑ 11 විතර වෙනකම් එකදිගට වැඩ කරනවා. මගේ වයිෆ් ඒකට සහාය දෙනවා. එතකොට අපි දෙන්නටම වැටුප් ගන්න අයිතිය තියෙනවා. මගේ ගෝලයෝ… උන්ටත් පඩි ගෙවන්න ඕනෑ. ඊට පස්සේ මම කොළඹ මැනිං මාර්කට් එකට යන්න ඕනෑ. මගේ ලොරියට ඩීසල් ගහන්න ඕනෑ. ඩ්‍රයිවර්ට පඩි ගෙවන්න ඕනෑ, වාහනේ ආණ්ඩුවේ එකක් නෙමේනේ. ඒකට ලීසිං, රක්ෂණ, වෙන්න ඕනෑ. ටයර්, බැටරි, දාන්න ඕනෑ. අලුත්වැඩියා කරන්න ඕනෑ“

ඔහු තමන්ගේ එළවළු ව්‍යාපාරයේ වියදම් ලැයිස්තුව කියාගෙන යයි.

‘තවත් ඉවර නැහැ. අපිට ගෙදරින් බත් කටක්, තේ උගුරක් බොන්න වාසනාව නැහැ. මැනිං මාර්කට් එකට යන ගමන් මමයි, ගෝලයෝ දෙන්නයි ඩ්‍රයිවරුයි තේ බීලා මොනවා හරි කන්න ඕනෑ. ඊට පස්සේ මැනිං මාර්කට් එකේදී නාටාමිලාට ගෙවන්න ඕනෑ “ ඔහු දිගටම කියයි.

‘ඊට පස්සේ පොළට ආවා කියමුකෝ. ඔන්න උදේ කෑම, තේ, අපි හතර දෙනෙක්ට. ඊට පස්සේ පොළේ බිම් කුලිය ගෙවන්න ඕනෑ. කඩේ නම් ඒකත් එහෙමයි. ලයිට්, වතුඑ බිල ගෙවන්න ඕනෑ. බිල්ඩින් එක ගහන්න ගත්ත ලෝන් එකට ණයයි පොලියයි ගෙවන්න ඕනෑ. සභාවට ගෙවන්න ඕනෑ. ආදායම් බදු ගෙවන්න ඕනෑ‘

ඔහු එළවළු කිලෝ එක 40-260 වුණ ආකාරයට හේතු පහදා දෙයි.

‘සහෝදරයා මේ සේරම කළා කියමුකෝ. හැමදාම නත්තල් නැහැ. වැස්සොත් බිස්නස් අන්තිම සවුත්තු වෙන දවස් තියෙනවා. ඒක එකක් අනික අපි අතින් කාලා හරක් බලන්න වුවමනා නැහැනේ. අපි මේ සේරම කරන්නේ ලාභයක් ඕනෑ හින්දයි. හැම බිස්නස්කාරයෙක්ම තමන්ගේ කියලා ලාභාංශ ප්‍රතිශතයක් තියා ගන්නවා‘

ඔහු දැන් දැන් ආර්ථික විද්‍යාව සහ වාණිජ්‍ය වෙත පැමිණෙයි.

‘මේ සේරම විදයම් ගියාම අපි අඩුම ගානේ 20%ක් වත් ලාභයක් තියා ගන්න එක වැරදිද ? කවුද එහෙම ලාභයක් නැතිව බිස්නස් කරන්නේ ? ගොවියත් ලාභයක් තියාගෙන තමයි අපිට විකුණනන්නේ. හැම බිස්නස් එකකම ලාභයක් තියෙනවා. ඉතිං ඔය විදයම් සේරම දාලා අපි අපේ ලාබෙත් තියා ගන්න ඕනෑ‘ ඔහු දිග සුසුමක් හෙළමින් කියයි.

‘ඒත් ඉතිං‘ මම මදක් තැති ගත් ස්වරයෙන් අසමි.

‘ඇයි ඒත් කියන්නේ. ඔයාට පේනවා අතන මගේ ගෝලයෝ කරන දේ. ගෙනාපු එළවළු සුද්ද කරනවා. තැලුණු පොඩිවුණු කුණුවුණ ඒවා අයින් කරනවා. ඒ ගාණත් අපිම තමයි දරා ගන්න ඕනෑ. එළවළු පැය ගාණක් යද්දී වේලෙනවා. බර අඩු වෙනවා. කුණු වෙනවා. ඒ සේරමත් අපිම තමයි දරා ගන්න ඕනෑ‘ ඔහු පෙන්වා දෙයි.

ඔහුගේ කතාව තවත් අසා සිටීමට ධෛර්යයක් මටත් නැත. දවසට පැය 18ක් අසීමිතව වෙහෙසෙන මිනිසා දෙස මම බලාසිටිමි. ඔහු දියුණු වුණ බව, මුදල් හම්බ කරන බව සැබෑය. එහෙත් ඔහුට වඩා ‘බිස්නස් කරන‘ තවත් බොහෝ දෙනෙක් අසීමිත ලාභයක් උපයති. එහෙත් කිසිවෙක් ඒ මිනිසුන් ගැන කතා කරන්නේ නැත.

‘සහෝදරයා එළවළු බිස්නස් එක හැමෝටම කරන්න බැහැ. පි පුංචි කාලේ මුදලාලිලා ගාව ගෝවා සුද්ද කරලා තමයි අත්දැකීම් අරගෙන මේ බිස්නස් එකට ආවේ. මේක මහත්තරුන්ගේ බිස්නස් එකක් නෙමෙයි. අටපාස් වුන්ගේ බිස්නස් එකක්. ඉස්කෝලේ යන්නේ නැතිව කට්ටි පැන්න, ඇටෙන් පොත්තෙන් එන්න ඉස්සර ගෙදරට කන්න දෙන්න වුණ ආතක් පාතක් නැති වුණ කොල්ලන්ගේ බිස්නස් එකක්. ගොවියා පැයක් දෙයක් කොටුවේ වැඩ කරලා නිදා ගන්න කොට, ආණ්ඩුවේ පෝරයි හැමදේම නිකං ගන්න කොට අපි උදේ තුනේ ඉදන් එක දිගට දවස් හතම වැඩ කරනවා. අපි නැතිනම් සහෝදරයාට සිද්ධ වෙන්නේ මාතලේට ගිහින් රුපියල් 40ට එළවළු ගන්න. කොහොමද එහෙම වුණොත් ආතල් එක‘ ඔහු මහ හඩින් සිනාසී සරදම් ස්වරයෙන් අසයි.

තවත් කතා කිරීමට දෙයක් නැත. පැයක් වැඩකර අතිකාල ලබා ගන්නා නිලධාරීන්ට, ලියුම ගෙනියන්න පමණක් නොව වතුර වීදුරුව පවා අතට ගෙනත් දෙන්න සේවකයින් සිටින නිලධාරීන්ට හෝ අවස්ථාවාදී දේශපාලනඥයින්ට ‘අතරමැදියා‘ හෙවත් ‘ව්‍යාපාරිකයා‘ විදින වෙහෙස හෝ ගන්නා අවධානම ගැන දුකක් හෝ තැවුලක් නැත.

එහෙත් ප්‍රශ්නය වන්නේ මේ රට දුවන්නේ, රුකියා ලබා දෙන්නේ, ආණ්ඩුවට විවිධාකාර බදු ගෙවන්නේ මේ අතරමැදියන් විසින් බව මේ කිසිවෙකු පිළිනොගැනීමය.

‘සහෝදරයා අනේපිඩු සිටුතුමාලා, විසාකා මහෝපාසිකාව වගේ වෙළෙන්දෝ හිටියේ නැත්නම් බුද්ධාගම කියලා එකකුත් නැහැ. අපි ලොකුවට කතා කරන තපස්සු භල්ලුක කියන්නෙත් වෙළෙන්දෝ. එයාලා නිසා තමයි බුද්ධාගම රැකුණේ. මුස්ලිම් මිනිස්සු වෙළෙන්දාට සාප කරන්නේ නැහැ. ඒ නිසා ඒ මිනිස්සු දියුුණු වෙනවා. ඒත් පුළුවන් තරම් බිස්නස් කරන ලංකාවේ උන් එළවළු ටික විකුණන, හාල් ටික විකුණන වෙළෙන්දාට ශාප කරනවා. අපි දුක් වින්දේ නැතිනම් ඉතිං …‘ ඔහු කතාව නතර කර තමා වෙත ආ සේවකයෙකු වෙත ගියේය.

තවත් කතා කිරීමට දෙයක් නැත. දේශපාලන සහ වෙනත් න්‍යාය පත්‍ර මත නිර්මාණය කරන ‘අවස්ථාවාදී ප්‍රවෘත්ති‘ වලට තව දුරටත් අවස්ථාව දීමට මාධ්‍ය ආයතන ක්‍රියාකරන්නේ ඇයි කියා සිතා ගැනීම අපහසු නැත.

ඒත් ලංකාවේ මිනිස්සු හිතන්නේ අමුතුම ආකාරයකටය. හැමදේම විකුණන (දැනුම, ශ්‍රමය) ඔවුන් එවැනිම ව්‍යාපාරයක නිරත වන ‘වෙළෙන්දාට‘ ශාප කරන්නේ ඇයි ද යන්න ගැන මට හිතා ගැනීමටවත් නොහැකිය.

රටට රැකියා බිහිකරන්නේ, ආණ්ඩුව පවත්වා ගෙන යාමට බදු ගෙවන්නේ, බැංකු ඇතුළු සේවා පද්ධතිය පමණක් නොව ගමේ පොදු කටයුතු වලදී සක්‍රීය භූමිකාවක් නිරූපණය කරන්නේ (වැඩිම ගාන ලියන්නේ) ව්‍යාපාරිකයා විසිනි. ඔහු නැතිනම් රටට යළි ‘ගල් යුගයට‘ යාමට සිදුවිය නොහැකිද ?

හෘද සාක්ෂිය ඇති අයට කල්පනා කිරීමට පුළවුන්. සංවාදයට විවෘතයි

සටහන – අරවින්ද සේනානායක

ලර්න්ඒෂියා ආයතනය මගින් කරන ලද සමීක්ෂණයකට අනුව වයස අවුරුදු 18ට අඩු පාසල් දරුවන් සිටින පවුල්වලින් අන්තර්ජාල පහසුකම් ඇත්තේ 34%කට පමණි. එයිනුත් වැඩි ප්‍රතිශතයක් අන්තර්ජාල භාවිත කරනුයේ ස්මාර්ට් ජංගම දුරකතන හරහා බව එම ආයතනය පවසයි.

කොවිඩ් දෙවන රැල්ල දරුණු වීමත් සමග නැවත Online අධ්‍යාපනය ගැන සංවාදය ආරම්භ වී තිබේ. පළමු කොවිඩ් රැල්ලේ දී නිලධාරීන් සහ දේශපාලනඥයින් දුන් පොරොන්දු සහ හැදූ සැලසුම් ‘පොතට‘ පමණක් සීමා වීම නිසා මෙවර යළිත් ‘සියල්ල මුලසිට‘ ආරම්භ කිරීමට සිදුව තිබෙන බවක් දැකිය හැකිය.

ඒත් මේ සියලු කතාබහ, සැලසුම් සිදුවන අතරතුර online හරහා අධ්‍යාපනය ලබාදීමට තරම් ලංකාව තුළ සමාජ-ආර්ථික හා මානසික පරිසරයක් තිබේද ? යන්න ගැන කිසිම විධිමක් අධ්‍යයනයක් සිදුව තිබේද යන්න ගැන දැඩි සැකයක් ඇතිව තිබේ. ඊට හේතුව වන්නේ නිලධාරීන් සහ දේශපාලනඥයින් කියන තරම් ලංකාව onlineවලින්, නැතහොත් අන්තර්ජාල පහසුකම් සහ ඊට අදාළ යටිතල පහසුකම්වලින් ‘අවම‘ හෝ අවශ්‍යතා සපුරා තිබේද ? යන ගැටලුවයි.

උදාහරණයක් ලෙස ආණ්ඩුවම කියන ආකාරයට ලංකාවේ පවුල් 18,000,000ක් සමෘද්ධි සහනාධාරය ලබන්නේ නම් (මේ කියන සමෘද්ධි සහනාධාරයේ මාසික වටිනාකම රුපියල් 5000ට වඩා අඩුය) එකී පවුල් ලක්ෂ 18ට අයත් දරුවන්ට ඔන්ලයින් මගින් අධ්‍යාපනය ලබාදිය හැකිද ? දිනකට රුපියල් 1000කට අඩුවෙන් වැටුප් ලබන වතුකම්කරුවන්ගේ පවුල්වල දරුවන්ට ඔන්ලයින් හරහා අධ්‍යාපනය ලබාගත හැකිද ? පවුලක පාසල් යන දරුවන් දෙනෙකුට වැඩි පිරිසක් සිටින පවුල්වලට මේ ආකාරයෙන් ඔන්ලයින් හෝ විද්‍යුත් අධ්‍යාපනය ලබාගත හැකිද ?

මෙහිදී මේ තත්ත්වය ගැන අවධානය යොමු කරන සමාජ සමීක්ෂකයින් බහුතරයකගේ අදහස වන්නේ මෙකී ප්‍රතිපත්ති සම්පාදකයින්ට ‘ලංකාවේ සමාජ – ආර්ථිකය ගැන යථාවබෝධයක් නැති බවයි. සරලව කිවහොත් ඔවුන්ගේ ‘සීත කාමර සැලසුම් භූමියේ යථාර්ථය සමග ගැළපීමක් නොවන බවයි.

ලර්න්ඒෂියා ආයතනය මගින් කරන ලද සමීක්ෂණයකට අනුව වයස අවුරුදු 18ට අඩු පාසල් දරුවන් සිටින පවුල්වලින් අන්තර්ජාල පහසුකම් ඇත්තේ 34%කට පමණි. එයිනුත් වැඩි ප්‍රතිශතයක් අන්තර්ජාල භාවිත කරනුයේ ස්මාර්ට් ජංගම දුරකතන හරහා බව එම ආයතනය පවසයි.

අන්තර්ජාල පහසුකම් ගැන ඇත්ත කතාව

ලංකාවේ ඕනෑම අස්සක් මුල්ලක ජංගම දුරකථනය එබී ගෙනම සිටින ඕනෑම වයස් කාණ්ඩයකට අයත් පිරිස් දැකගත හැකිය. මේ තත්ත්වය දකින ඕනෑම කෙනෙක් සිතන්නේ ‘ලංකාවේ ජනතාව අතර අන්තර්ජාල භාවිතය ‘පුදුමාකාර ලෙස දියුණු‘ බවය. එහෙත් ඇත්ත තත්ත්වය ඒකද ? මේ ආකාරයෙන් ජංගම දුරකථනයට එබී ගෙන අන්තර්ජාලය තුළ සැරිසරන පිරිස් අතර ‘ඩේටා‘ භාවිතය කෙසේද ?

මේ ලියුම්කරු සමග මේ සම්බන්ධයෙන් අධ්‍යනය කළ විශ්වවිද්‍යාල මහාචාර්යවරයෙක් කියා සිටියේ මෙසේ ජංගම දුරකථනයට එබී සිටින අතිබහුතරය රුපියල් 49ක ඩේටා දමා ගන්නා ‘සිල්ලර‘ අන්තර්ජාල පරිශීලකයින් බවයි.

‘මේ අති බහුතරයකගේ ජංගම දුරකථනවල පෙර ගෙවුම් පැකේජ නැහැ. තියෙන්නේ රුපියල් 49-99 ඩේටා පැකේජ‘ ඔහු සදහන් කළේය.

‘මගේ නිරීක්ෂණය අනුව මධ්‍යම පාන්තික පවුල්වලට අන්තර්ජාල පහසුකම් සම්බන්ධයෙන් ගැටගලුවක් නැහැ. මොකද ඔවුන්ගේ ආදායම් මට්ටම අනුව ඉහළ පෙර ගෙවුම් පැකේජයකට යා හැකියි. ඒ වගේම රජයේ විධායක / කළමනාකාර මට්ටමේ නිලධාරීන්ට රජය විසින් දුරකථන සහ අන්තර්ජාල දීමනා ගෙවනවා. ලක්ෂ කිහිපයක් වන ඔවුන්ට සහ ඔවුන්ගේ පවුල්වලටත් එය ගැටලුවක් නොවෙයි. පුද්ගලික අංශයේ ඇතැම් විධායක නිලධාරීන්ටත් ඒක ප්‍රශ්නයක් නොවෙයි. ඇත්තටම ගැටලුව තියෙන්නේ පහළ සහ දෛනික ආදායම් ලබන පවුල් කාණ්ඩවලට. ඔවුන්ට ප්‍රමාණවත් අන්තර්ජාල පහසුකම් සදහා වාසිකව රුපියල් 2000-3000 බිලක් දරාගත නොහැකියි. පවුලේ සාමාජික සංඛ්‍යාව සහ ඔවුන් අන්තර්ජාලයට යොමුවීම මත තත්ත්වය තවත් සංකීර්ණ වෙනවා. කොටින්ම මේ රටේ සමෘද්ධි සහනාධාරය ලබන බව කියන පවුල් 18 ලක්ෂය ගැන පමණක් හිතන්න ඔයාට ඇත්ත තත්ත්වය වටහාගත හැකියි.

මේ අතර මේ ගැන උනන්දු මගේ මාධ්‍ය මිතුරෙක් යම් පමණකට විශ්වාසය තැබිය හැකි සමීක්ෂණ වාර්තාවක සරල දත්ත කිහිපයක් මා අතට පත් කළේය. ඒ මෙරට ප්‍රමුඛ සමාජ සමීක්ෂණ ආයතනයක් වන ‘ලර්න්ඒෂියා‘ ආයතනය විසින් කරන ලද සමීක්ෂණයක දත්තයි.

ශ්‍රී ලංකාවේ දූරස්ථ අධ්‍යාපනය සම්බන්ධයෙන් පර්යේෂණ පවත්වන ලර්න්ඒෂියා ආයතනය මගින් කරන ලද සමීක්ෂණයකට අනුව වයස අවුරුදු 18ට අඩු පාසල් දරුවන් සිටින පවුල්වලින් අන්තර්ජාල පහසුකම් ඇත්තේ 34%කට පමණි. එයිනුත් වැඩි ප්‍රතිශතයක් අන්තර්ජාල භාවිත කරනුයේ ස්මාර්ට් ජංගම දුරකතන හරහා බව එම ආයතනය පවසයි.

ඔවුන් ඉදිරිපත් කරන දත්ත සහ ආණ්ඩුවේ නිලධාරීන්ගේ ඊනියා ඔන්ලයින් අධ්‍යාපන සැලසුම් අතර පරතරය 64%කි. එහි අදහස වයස අවුරුදු 18ට අඩු පවුල්වලින් 66%ක ප්‍රතිශතයකට අන්තර්ජාල පහසුකම් නොමැති බවයි.

ආණ්ඩුවේ නිලධාරීන්ට දෝෂාභියෝගයක්

‘ආණ්ඩුවේ නිලධාරීන් කටයුතු කරන්නේ වදුරෝ වැස්සට ගෙවල් හදනවා වාගේ පටන් ගන්නවා විතරයි. කොටින්ම අපේ නිලධාරීන්ගෙන් අති බහුතරයක් කරන්නේ කටින් බතල කොළ හිටවන එක විතරයි. ඒ නිසා තමයි අද ලංකාව මේ වගේ අසීරු සහ විනාශකාරී තත්ත්වයකට පත්වෙලා තිබෙන්නේ‘

මේ කතාව කිව්වේ පාසල් යන තම දරුවන් සිවු දෙනාට අන්තර්ජාලය මගින් අධ්‍යාපනය ලබාදීමට ගොස් මානසික ආතතියට පත්ව සිටින පහළ මධ්‍යම පංතියේ පියෙක්. ව්‍යාපාරිකයෙක් වන ඔහුගේ ව්‍යාපාර කටයුතු පසුගිය කාලය පුරාම දැඩි පසුබෑමකට ලක්වෙලා. වාහන කිහිපයක ලීසිං, රක්ෂණ පමණක් නොවෙයි දුරකථන බිල්, විදුලි බිල් පමණක් නොවෙයි සේවකයින් කිහිප දෙනාගේ වැටුප් පවා ගෙවීමට ඔහුට සිදුවෙලා.

‘මෙච්චර කාලයක් දිව්වේ රෝල් එකෙන්. ඒත් දැන් රෝල බ්ලොක් වෙලා. කරකියා ගන්න දෙයක් නැතිවයි ඉන්නේ. ඒත් ළමයින්ගේ අධ්‍යාපන කටයුතු අතපහු කරන්න බැහැනේ‘ ඔහු කියනවා.

‘කොවිඩ් පළමුවෙනි රැල්ල ආපු වෙලාවේ ඔය දුරස්ථ අධ්‍යාපනය, ඔන් ලයින් අධ්‍යාපනය, රූපවාහිනී අධ්‍යාපන නාලිකා ගැන කතා කළානේ. කෝ එක අඩියක් ඉදිරිියට ගියාද ? නැහැ. පම්පෝරි ගැහුවා විතරයි. කිසිම දෙයක් කළේ නැහැ. දැන් අයිත් මාධ්‍ය ඉස්සරට ඇවිත් පම්පෝරි ගහනවා. සැලසුම් ගැන කියනවා. ඒත් අපි දන්නවා කිසිම දෙයක් වෙන්නේ නැහැ. මේ නිලධාරීන් කියන දේවල් වුණා නම් අද ලංකාව සුරපුරයක්‘ ඔහු දැඩි අවේගයෙන් කියාගෙන ගියා.

‘මේකට හේතුව තමයි මේ ඉහළ නිලධාරීන්ගේ, දේශපාලනඥයින්ගේ කිසිම දරුවෙක් ලංකාවේ, ආණ්ඩුවේ ඉස්කෝලවලට, විශ්වවිද්‍යාලවලට යන්නේ නැහැ. ලංකාවේ හිටියත් ඉගෙන ගන්නේ ඉහළම පන්තියේ ජාත්‍යන්තර පාසල්වල, ලියන්නේ ලන්ඩන් ඕලෙවල් – ඒ ලෙවල්. ඉතිං උන්ට මේ ගැන ගාණක් නැහැ. අර ඉස්සර ගම්වල හිටිය ආරච්චිලා, රාළහාමිලා හිතුව විදිහටම තමයි මේ උසස් නිලධාරීන් හිතන්නේ. උන්ගේ පුත්තු රාජ්‍ය හා පෞද්ගිල අංශයේ විධායක නිලධාරීන් වෙන කොට අපේ ළමයි ක්ලාක්ලා කර ගන්න තමයි උන් සැලසුම් කරන්නේ. ඒ නිසා තමයි මේ විදිහට අධ්‍යාපන පද්ධතියම විනාශ කරලා අවුල් කරලා තියෙන්නේ‘ ඔහු ආවේගශීලීව දිගටම කියා ගෙන ගියා.

මෙහිදී ඔහු යළිත් මගේ ප්‍රශ්නය වෙත ආවා.

‘ඔයා ඇහුවේ ඔන්ලයින් හරහා ළමයින්ට උගන්වන එක ගැනනේ. මං කරනවා. මොකද මං බිස්නස් කරන නිසා පහුගිය කාලේ ළමයින්ට අවශ්‍ය උපකරණ අරං දුන්නා. ඒත් ඔයා හිතන්න ළමයි හතර දෙනාම මේක කරන කොට. ලොකු පුතා 09 වසරේ, අනික් පුතා 07, තුන්වැනියා 04 වසරේ. පොඩි පුතා පෙර පාසලේ. මෙයාලට මේක කරන්න පුළුවන් ද කියලා මටත් හිතෙනවා. එක පැත්තකින් ඩේටා බිල්. අනික් පැත්තෙන් …‘ ඔහු කතාව නතර කළා.

‘මෙහෙමයි සල්ලි තියෙන මිනිස්සුන්ට මේක කරන්න පුළුවන් කියලා කියමු. ඒත් හැමෝටම බැහැ. මං දන්න පවුල්වලින් පවුල් කිහිපයකට හැර අනික් කිසිම කෙනෙකුට මේක කරන්න බැහැ‘ ඔහු කිව්වා.

පාසල් වසා තිබෙන සමයේ ඔන්ලයින් හරහා, විද්‍යුත් මාධ්‍ය හරහා අධ්‍යාපනය ලබාදීම ගැන ‘පොදුජන මතය‘ ගැන කළ විමසීම් වලින් අති බහුතරකරගෙන් එල්ල වුණේ දෝෂාරෝපණ සහ මැසිවිලි පමණයි. ඇතැම් මධ්‍යම හා පහළ මධ්‍යම පාන්ති දෙමාපියන් මේ ක්‍රමයට කැමැති වුණේ තමන්ගේ ‘වාසිය‘ ගැන හිතලා බව පැහැදිලිවම පෙනුණා.

‘මේක හොදයි. මොකද ළමයි ක්ලාස් අරගෙන යනවාට වඩා ටියුෂන් පන්ති ඔන්ලයින් හරහා කරන එක හොදයි. එතකොට අපේ කාලයත් ඉතුරුයි, ළමයත් පහසුයි‘

මෙහෙම කිව්වේ මෙවර සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයට සූදානම් වන ‘එකම දරුවෙක්‘ සිටින මධ්‍යම පාන්තික මවක්. ඇය කියන්නේ ටියුෂන් පන්තිවලට තම දියණිය රැගෙන යාමට දැරිය යුතු කාලය හා ශ්‍රමය ගැන හිතන විට මේ තත්ත්ව පහසුවක් බවයි.

ළමුන්ගේ සහ මවුවරුන්ගේ කතා කිහිපයක්

දෙමාපියන්ගේ විවිධ කතා මැද ළමුන් කියන කතා කිහිපයකුත් දැන ගැනීම වැදගත්.

‘මගේ යාළුවාගේ ගෙදරට සිග්නල් නැහැ. ඒ නිසා ඔන්ලයින් ක්ලාස් තියෙන කොට එයා ආච්චිලාගේ ගෙදර යන්න ඕනෑ. ඒක ඇත්තටම ආමාරු වැඩක්. මොකද සමහර දවස්වලට ඔන්ලයින් ක්ලාස් පටන් ගන්නේ උදේ 5.30ට. සමහර දවස්වල රෑ 12.00 ට. මට මේ දෙකම පහසු වුණත් මගේ පන්තියේ කිහිප දෙනකුට සිග්ලන් ගැටලු තියෙනවා. මගේ හොදම යාළුවාට වාගේ හැමෝටම ගේ ළග ආච්චිලා නැහැනේ‘

මෙසේ කියන්නේ හොරණ ජනප්‍රියම පාසලක ඉගෙනුම ලබන, මෙවර අපොස සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයට සූදානම් වන සිසුවියක්.

‘ඇත්තටම කිව්වොත් හොරණ නගරයට ආසන්නව තියෙන අපේ ගෙදරටත් ටෙලිකොම් සිග්නල් හරියට නැහැ. ඒ නිසා මම වෙනත ලයින් එකකින් තමයි ඔන්ලයින් කරන්නේ‘ ඇය වැඩි දුරටත් පැවසුවා.

අන්තර්ජාල සම්බන්ධතා වලදී අත්‍යවශ්‍ය සිග්නල් පහසුකම් බොහෝ පළාත්වල අතිෂය දුර්වල බව පැහැදිලි සත්‍යයක්. ඊට අන්තර්ජාල බිල් එක් වූ විට ඇතිවන විකෘතිය ගැන කතා කර පළක් නැති බවයි කිහිප දෙනකුම කිව්වේ.

‘ළමයි දෙන්නම ඔන්ලයින් ගියාම ඩේටා බිල ගැන හිතාගන්න බැරිවෙයි. ඒ සේවා සපයන සමාගම් කියන කතාවලයි බිල් අතරයි දැවැන්ත වෙනසක් තිබෙනවා. මං කියන්නේ මේ වෙලාවේ මේ සමාගම් ඔන්ලයින් අධ්‍යාපනය හරහා සූරා කෑමක් කරනවා කියලය‘

නුගේගොඩ මවක් ලියුම්කරු සමග කිව්වා.

‘පාසලේ ඔන් ලයින් ගැන නෙමෙයි ඇත්තටම කතා කළ යුත්තේ ටියුෂන් ගුරුවරු කරන ඔන්ලයින් අධ්‍යාපනය ගැනයි. ඔවුන් දැන් රැල්ලට වාගේ ඔන්ලයින් ටියුෂන් පටන් අරං. වැඩේ වාසියිනේ. ඒත් ගිනුමට සල්ලි දාන්න ඕනෑ. නැතිනම් ළමයට ඔන්ලයින් ටියුෂන් නැහැ‘ වැලිවේරියේ මවක් කිව්වා.

‘අපේ දුව මේ පාර සාමාන්‍ය පෙළ ලියන්නේ. එයාගේ ගණිත ගුරුවරිය දැන් ඔන්ලයින් හරහා තමයි ටියුෂන් දෙන්නේ. ඒත් අපිට ඇදිරිනීතිය තියෙන කොටත් ඇය බැංකු ගිනුමට සල්ලි දාන්න කියලා බල කිව්වා‘ ඇය වැඩි දුරටත් කිව්වා.

“අපිට දරුවන් තුන් දෙනෙක් ඉන්නවා. ගෙදර තියෙන්නේ හස්බන්ඩ්ට ඔෆිස් වැඩ කරන්න ලැබුණු කම්පියුටර් එක විතරයි. එක්කෙනෙකුට ඒක දුන්න ම දෙන්නෙකුට ස්මාර්ට් ෆෝන් දෙකක් ඕන වෙනවා. අනික් පැත්තෙන් හස්බන්ඩ්ගෙ කම්පියුටර් එකේ ඔෆිස් වැඩ කරන්න තියෙනවා. ඒ නිසා හරි ම අමාරුවෙන් මේක කරගෙන යන්න වෙලා තියෙන්නේ,” තිදරු මවක වන කළුතර පදිංචි සකුන්තලා පැවසුවා. (උපුටා ගැනීම – 2020 මැයි 20 වැනි දින බී.බී.සී සන්දේශය)

මේක ප්‍රායෝගික නෑ

මේ අතර බී.බී.සී සන්දේශය සමග අදහස් දක්වමින් කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයට අයත් මාවතගම අධ්‍යාපන කොට්ඨාසයේ ප්‍රධාන පාසලක 9 වන ශ්‍රේණියේ ඉගෙනුම ලබන සිසුවියක් කී කාතාවත් පිටපත් කිරීමට සිතුණා. ඇය නමින් ඕෂදී අකල්කි පුංචිහේවා.

බොහෝ පාසල් විසින් ළමුන්ට දුරස්ථව අන්තර්ජාලය හරහා ඉගැන්වීමට පටන්ගෙන තිබුණ ද ඕෂදී පවසන්නේ අන්තර්ජාලය හරහා නැතහොත් ඕන් ලයින් (online) අධ්‍යාපනය ඉතා දුරස්ථ බවත් ගුරුවරයා ඉදිරිපිට අධ්‍යාපනය ලැබීම මෙන් ප්‍රායෝගික නොවන බවයි.

”ඉස්කෝලේ 10 වසර පංති හතරක් තිබුණා, අවම වශයෙන් පංති හතරේ ළමයි 140 කට වැඩිය හිටියා. කෝවිඩ් ආපු පළමු අවස්ථාවේ පාසලේ ඇතැම් ගුරුවරු සමාජ මාධ්‍ය ගෘප් (groups) හදල පැවරුම් දැම්මා. නමුත් ඕන් ලයින් හිටියේ ළමයි 60 ක් විතර. නැවත පාසල් ආරම්භ කරද්දී ළමයි බහුතරයක් පැවරුම් කරලා තිබුණේ නැහැ. මම කළෙත් නැහැ. ඇත්තටම අපි දන්නේ නැහැ ඒවා කරන්නේ කොහොමද කියල. ඔක්කොම තියරි. ඒවා අපි ඉගෙන ගෙන තිබුණේ නැහැ,” ඇය පැවසුවා.

ඇය වැඩිදුරටත් පැවසුවේ පෞද්ගලික ගුරුවරුන් කිහිප දෙනෙකු හරහා ඇය දුරස්ථව “ඔන්ලයින්” ක්‍රමයට ඉගෙන ගන්නා බවයි. එම අන්තර්ජාල පංතියේ ළමයින් හැටක් පමණ සිටින බවත් අවශ්‍ය අවස්ථාවන්හිදී පමණක් වීඩියෝව ක්‍රියාත්මක කිරීමෙන් ගුරුවරයා දකින නමුත් බොහෝවිට සිදුවන්නේ ශබ්දය පමණක් ක්‍රියාත්මක කර ගුරුවරයා පවසන දෙය පමණක් අසාගෙන සිටීම බවත් ඇය කියා සිටියා.

“ඇත්තම කියනවනම් ප්‍රශ්නයක් අහන්නවත් ළමයෙක් ඉදිරිපත් නොවෙන තරම් මේ ක්‍රමයට. එකක් අපිට විෂය බද්ධ කරුණු අවබෝධයක් නැහැ. මං හිතන්නේ හුඟක් ළමයි ගෘප් එකේ හිටියට පාඩමේ ඉන්නවම කියල හිතන්න අමාරුයි. එතැනින් නැගිටලා ගියත් කව්රුවත් දන්නේ නැහැ. හැබැයි පංති කාමරයේ අධ්‍යාපනය එහෙම නෙමෙයි. අපි ගුරුවරයා දකිනවා ඔහු උගන්වන රටාව මනසට කා වැදෙනවා. අපි ඔහු හෝ ඇය සමග සෘජුව ප්‍රශ්න අසනවා. වෙනත් ළමයි අසන ප්‍රශ්න සමග අපි අපේ දැනුම පරික්ෂා කරනවා. මාස ගණනාවක් පාසල් අධ්‍යාපනය නොලබා සිටීම තුළ මේ අධ්‍යාපන ක්‍රම දෙකේ වෙනස තදින්ම දැනෙනවා. එක්කෝ මේ ඔන් ලයින් අධ්‍යාපන ක්‍රමය මීට වඩා හොඳ ක්‍රමයකට ක්‍රියාත්මක වෙන්න ඕනේ,” ඕෂදී සිසුවිය වැඩි දුරටත් පැවසුවා.

නිල කතා කිහිපයක්

ඉහත සදහන් කළ පොදුජන අදහස් සමග මේ බලපෑමක් කළ හැකි මට්ටමේ කිහිප දෙනකුගේ අදහස් ද ගොනු කරමින් ලිපිය ‘සමබර‘ කළ යුතු යැයි සිතුණා

මේක ඇත්තට ම ළමයින්ට ලොකු අසාධාරණයක් -ලංකා ගුරු සංගමයේ ප්‍රධාන ලේකම් ජෝසෆ් ස්ටාලින්

ඔන්ලයින් ක්‍රමය මූලික කරගෙන අධ්‍යාපන කටයුතු පවත්වාගෙන යාම පාසල් දරුවන්ට “ලොකු අසාධාරණයක්” බව ලංකා ගුරු සංගමයේ ප්‍රධාන ලේකම් ජෝසෆ් ස්ටාලින් පවසනවා.

ඔහු ප්‍රකාශ කළේ, ඊට අවශ්‍ය උපකරණ හිඟකම නිසා බොහෝ දරුවන්ට අධ්‍යාපන කටයුතුවලට සහභාගි වීම මග හැරෙන බවයි.

“දුරකතන තිබ්බට වැඩක් නෑ ස්මාර්ට් ෆෝන් එකක් නෙවේ නම්. ඊළගට සිග්නල් තිබ්බට වැඩක් නෑ 3ජී නැත්නම්. ඒ ඔක්කොම තිබ්බත් වැඩක් නෑ ඩේටාවලට සල්ලි නැත්නම්. මේක තමයි ඇත්ත ප්‍රශ්නෙ. මේක තමයි එක ම ක්‍රමය බවට දැන් පත් කරල තියෙන්නෙ. ඒක ඇත්තට ම ළමයින්ට ලොකු අසාධාරණයක්. මේ ක්‍රමය තුළින් ළමයින් තුළ ඇති වෙනවා වැරදි ආකල්පයක්. ළමයින් තුන් දෙනෙක් හෝ හතර දෙනෙක් එක ගෙදර ඉන්නවා නම් ගෙදර එක ෆෝන් එකක් තියෙනවා නම් ඒක ලොකු ප්‍රශ්නයක්. ඒ නිසා මේකට බර තැබීමට අපි සම්පූර්ණයෙන් විරුද්ධයි. ඒත් තමන්ගේ උනන්දුවෙන් ඔන්ලයින් මාර්ගයෙන් යමක් උගන්වන්න උත්සහ කරන ගුරුවරුන්ගේ කැපකිරීම අපි අගය කළ යුතුයි,” – 2020 මැයි 20 බී.බී.සී සන්දේශයේ උපුටා ගැනීමකි.

‘අඩුපාඩු තියෙනවා – ඒත් හොඳ ආරම්භයක්’

ශ්‍රී ලංකාවේ දූරස්ථ අධ්‍යාපනය සම්බන්ධයෙන් පර්යේෂණ පවත්වන ලර්න්ඒෂියා ආයතනයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ පර්යේෂිකා සහ ශ්‍රී ලංකා අධ්‍යාපන සංසදයේ සම සම්බන්ධීකාරක ආචාර්ය සුජාතා ගමගේ මේ පිළිබඳව දක්වන්නේ ශුභවාදී ආකල්පයක් බවයි බී.බී.සී සන්දේශය වාර්තාවක සදහන් වුණේ.

“ඇත්තට ම ඉන්ටර්නෙට් පහසුකම් නොමැති වීමේ තත්ත්වය තුළ මේ ප්‍රශ්නය විශාල පිරිසකට බලපානවා. ඒත් මේක හොඳ උත්සහයක්. හැබැයි මේ ඔන්ලයින් ක්‍රමය පාවිච්චි කරන විදිහ නම් වෙනස් විය යුතුයි,”

“සෑම ළමයෙක් ළඟම පෙළපොත් තියෙනවා. අපේ ළමයි පෙළපොත් කියවීම ඉතා අඩුවෙන් කරන්නේ. ඔවුන්ට ඒ පෙළපොත් ගෙදරදි කියවගෙන තනියම ඉගෙන ගන්න පුළුවන්. ඒත් මේ ඔන්ලයින් ක්‍රමයෙදී වෙන්නේ ගුරුවරුන් පෙළපොතේ තියෙන දේවල් ආයෙත් ඔන්ලයින් හරහා එවන එක බොහෝ වෙලාවට. ඒ ක්‍රමය නතර කරලා පැවරුම් කිරීම ඔන්ලයින් හරහා සිදුවෙනවා නම් මීට වඩා කාර්යක්ෂම ලෙස ඩේටා පාවිච්චි කරන්න පුළුවන්. දැනට පවතින දුෂ්කරතා තව කාලයක් යද්දි අඩුවෙයි. ඒ වෙනකොට මේ ක්‍රමයෙන් මීට වඩා ඵල නෙළාගන්න හැකි වෙයි කියල මම හිතනවා,” ආචාර්ය සුජාතා ගමගේ පෙන්වා දුන්නාය.

දැන් ඇතැම් ටියුෂන් ගුරුවරුන්ගේ මාෆියාවක් බවට පත්වේගෙන යනවා. දෙමව්පියන්ට මේ පිළිබඳව ලොකු අවබෝධයක් නැහැ. මව්පියන් දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් ඕනෑම කැපකිරීමක් කරනවා. සද්භාවයෙන් කරන එම කැප කිරීම ඇතැම් පුද්ගලයින් භාවිත කරන්නේ තමන්ගේ මඩිය තර කර ගන්න

බොරදියේ මාළු බානවාද ?

ලංකාවේ ඕනෑම ව්‍යවසනයක් තමන්ගේ ‘මඩිය තරකර ගැනීමට යොදා ගන්නා‘ ව්‍යාපාරික මාෆියාවක් සිටිනවා. ඔන්ලයින් අධ්‍යාපනය, විශේෂයෙන් ‘ටියුෂන්‘ ගැන කතාකරන විට මේ අවස්ථාවේ බොරදියේ මාළුබාන අවස්ථාවාදී කල්ලියක් ‘ගජරාමෙට‘ බිස්නස් කරන බවටත් ප්‍රබල චෝදනාවක් තිබෙනවා. මේ වන විට මුහුණුපොත හරහා සංසරණය වන ‘ඔන්ලයින් ටියුෂන්‘ ගැන දැන්වීම්වලින් ඒ බව මනාව වටහා ගත හැකියි.

මුල් ළමාවිය පිලිබඳ අධ්‍යාපන විද්වතකු වන මුල් ළමාවිය පිළිබඳ ආසියා පැසිෆික් ජාලයේ ශ්‍රී ලංකාවේ නිත්‍ය නියෝජිත එච් එම් වසන්ත හේරත් මහතා මේ මාෆියාව ගැන අනතුරු ඇගයීමක් කරනවා.

“online education නරක දෙයක් නෙමෙයි. නරක ඊට අවශ්‍ය යටිතල පහසුකම් සකස් කරන්නේ නැතුව එය ළමුන් පිට පැටවීමයි. අනෙක් පැත්තෙන් මේක දැන් ඇතැම් ටියුෂන් ගුරුවරුන්ගේ මාෆියාවක් බවට පත්වේගෙන යනවා. දෙමව්පියන්ට මේ පිළිබඳව ලොකු අවබෝධයක් නැහැ. මව්පියන් දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් ඕනෑම කැපකිරීමක් කරනවා. සද්භාවයෙන් කරන එම කැප කිරීම ඇතැම් පුද්ගලයින් භාවිත කරන්නේ තමන්ගේ මඩිය තර කර ගන්න.”

වසන්ත හේරත් තවදුරටත් පැවසුවේ කුඩා දරුවන්ට online education ක්‍රමය සාර්ථක අත්දැකීමක් ලෙස හැදින්විය නොහැකි අතර තවත් අතකට පාසල් ළමුන් මෙම ක්‍රමය තුළ අසීරුතාවට මුහුණ දෙන බවයි.

කුඩා ළමයෙක් වයසින් වැඩෙන එක අපිට නතර කරන්න පුළුවන් දෙයක් නෙමෙයි. ඔහු වැඩෙනවා මෙන්ම ඔහු තුළ ගොඩ නැගිය යුතු ආකල්ප, කුසලතා, හැකියාවන් තියෙනෙවා. විශේෂයෙන් පාසල් යන්නට පෙර ළමයින්ට ලබා දෙන පුර්ව ළමා අධ්‍යාපනය කියන්නේ අධ්‍යාපනයක් නොවේ. අධ්‍යාපනයට ප්‍රවේශ වීමට අවශ්‍ය අවස්ථා නිර්මාණය කිරීමක්. ඒ තුළින් තමයි දරුවා පාසල් අධ්‍යාපනයට අවශ්‍ය මුලික හුරුව ලබා ගන්නේ. මේ කාල වකවානුවේදී දරුවෙකුගේ සියුම් මාංශ පේශි වර්ධනයට අවශ්‍ය ක්‍රියාකාරකම් ගොඩක් තිබෙනවා. අපි ළමයිට මැටි අනන්න දෙන්නේ, කඩදාසි බෝල පොඩි කරන්න දෙන්නේ අත්වල තියෙන, ඇඟිලිවල තියෙන සියුම් මාංශ පේශි වර්ධනය කරවන්න. මේවා නිසි පරිදි වර්ධනය නොවුණොත් අඩුම තරමින් අකුරක් ලියන්න පැන්සල අල්ල ගන්නවත් දරුවෙකුට හැකියාව ලැබෙන්නේ නැහැ.” වසන්ත හේරත් මහතා වැඩි දුරටත් සදහන් කළා.

ගුරුවරුන් online education සදහා සූදානම්ද ?

මේ දිනවල මුහුණුපොත හරහා හුවමාරු වන online education දැන්වීම් දෙස බලන විට නම් පැහැදිලි වන්නේ ලංකාවේ ගුරුවරුන් මේ සම්බන්ධයෙන් ‘විශේෂඥයින්‘ බවට පත්ව ඇති බවය. ඔවුන්ට මේ වැඩේ කිරීමට කොරෝනා වසංගතයට පෙර ඉඩ ලබා නොදීම ‘ජාතික අපරාධයක්‘ බවයි.

එච් එම් වසන්ත හේරත් තවදුරටත් පවසන්නේ “අපි on line education මේ වෙලාවේ සාර්ථක ක්‍රම වේදය කියල හඳුනාගෙන තියෙනවා නම් මං කියන්නේ එය පටන්ගත යුත්තේ පාසැල් ගුරුවරුන්ගෙන්. ඒකට අවශ්‍ය පහසුකම් ලබා දීම තමයි අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුවේ වගකීම වෙන්නේ‘

පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ අධ්‍යාපන විද්‍යා අධ්‍යයන අංශයේ අංශාධිපති ආචාර්ය ප්‍රභාත් ඒකනායක පසුගිය දා බී.බී.සී සන්දේශය සමග දැක්වූ අදහස් අතිෂයින් කාලීන නිසා එය ඉදිරිපත් කිරීම ද මෙහිදී වැදගත්ය.

කොවිඩ් වසංගතය හමුවේ මෙරට අධ්‍යාපනය නව ස්වරූපයකින් හැඩ ගැසිය යුතු බවත් ගුරු භූමිකාව මෙන්ම රජයේ අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්ති නව තත්ත්වය හමුවේ වෙනස් විය යුතු බවත් ආචාර්ය ප්‍රභාත් ඒකනායක දැඩිව අවධාරණය කරයි.

‘ අපි කතාවට කියනවා තාක්ෂණය නැතුව ඉස්සරහට යන්න බෑ කියලා. දැන් කොවිඩ් ඇවිල්ලා අපිට කියනවා උඹලා ඉගෙනගන්න තාක්ෂණය පාවිච්චි කර පල්ලා කියලා. දැන් අපි ඒ අභියෝගයට මුහුණ දිය යුතුයි‘

එහෙත් මෙහිදී ආචාර්ය ප්‍රභාත් ඒකනායක කියන්නේ ‘තාක්ෂණය ගැන පුරසාරම් කතා කියමින් අපි කර ඇත්තේ කාලය කා දැමීමක් පමණක් බවයි.

‘අපි අතර මනෝභාවයක් තියෙනවා ඇතුළත මැවුන දේ පිළිගන්නා පිටත දේ පිළිනොගන්නා මනෝ සංස්කෘතියකට. ගුරුවරයාගේ භූමිකාව මේකයි, ළමයාගේ භූමිකාව මේකයි කියලා අපි ඇඳගත්ත චිත්‍රයක් තියෙනවා. ඒක වරදක් නෙමෙයි කාලාන්තරයක් තිස්සේ අපි හුරුවට ගෙනා දෙයක්. ඒ හුරුව පුරුදු කර ගත්ත අපි online education දාපු ගමන් පීඩාවට පත්වුණා‘

ගුරුවරුන් නිර්මාණශීලී විය යුතුයි. අපි දන්නවා පන්තිකාමරයේ ඉගැන්නුවත් නිර්මාණශීලීත්වය නැති ගුරුවරු ඉන්නවා. නමුත් සමහර ගුරුවරු එහෙම නෑ නිර්මාණශීලියි. දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනයය වෙනුවෙන් කැපවෙනවා. තමන්ගෙ නිර්මාණශීලීත්වය අධ්‍යාපන ක්‍රමයට ඇතුළත් කරනවා.”

ආචාර්ය ප්‍රභාත් ඒකනායක තවදුරටත් පවසන්නේ අන්තර්ජාල අධ්‍යාපනය ලබාදීමේදී ගැටලු රැසක් තිබෙන අතර පාසල් මට්ටමෙන් නව තාක්ෂණයට යාමට අවශ්‍ය අවම පහසුකම් වත් තිබේද යන්න ගැටලුවක් බවයි. නව මාධ්‍ය භාවිතයේදී අත්‍යාවශ්‍ය උපකරණ තිබෙන බවත් ඒවා රටේ පාසල් පද්ධතිය තුළ නොමැති බවත් ඔහු කියනවා.

“රජය මැදිහත් විය යුත්තේ මෙන්න මේ කාරණයේදී. අඩුම තරමින් ටැබ් එකක් වත් දරුවෙකු සතුව තිබිය යුතුයි. ඒ වගේම පහසු ගාස්තුවකට ලබාගත හැකි අන්තර්ජාල සම්බන්ධතාවක් තිබිය යුතුයි. සේවා සපයන ආයතනවලට ගහන බදු අඩු කරල මේ පහසුකම් සෑම දරුවකුටම ලබාදෙනවා නම් අධ්‍යාපන ක්‍රමයට ප්‍රවේශ වෙන්න බාධාවක් නැහැ. ඇත්ත වශයෙන්ම අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය කළ යුත්තේ මේ වෙලාවේ එම කටයුත්තයි. මගේ අදහස නම් සෑම දරුවකු සතුව අඩුම තරමින් ටැබ් එකක් තිබිය යුතුයි. බහුතරයක් මව්පියන්ට ඒ වෙනුවෙන් මුදලක් වෙන්කිරීමට හැකියාවක් නෑ.”

“ඇයි ටැබ් එකකට ස්මාර්ට් ෆෝන් එකකට මේ පෙළපොත්වල තියෙන පාඩම් නව ස්වරූපයකින් දාන්න බැරි. මෙම පහසුකම් රජය විසින් සකස් කර දීම අනාගත ආයෝජනයක්. අපි දන්නවා අධ්‍යාපනයේ සිද්ධාන්තයක් තියෙනවා කනට ඇහෙන දෙයින් සියයට 10 යි මතකයට නැගෙන්නේ කියලා. ඒ වගේම ඇහැට දකින දෙයින් සියයට හතළිහයි මතකේ තියෙන්නේ. සියයට 80 ක් මතක තියෙන්නේ කණින් අහල, ඇහෙන් දැකල, අතෙන් මනසෙන් කරපු දේට කියල. ඒ කියන්නේ ඉන්ද්‍රයන් වැඩි ප්‍රමාණයකට ගෝචර වූ දෙයක් වැඩියෙන් මතක තියෙනවා.” ආචාර්ය ප්‍රභාත් ඒකනායක වැඩිදුරටත් පැවසුවා.

online education බැරි නම් විකල්පයක් ඇත්තේම නැද්ද ?

රට වසා දැමීම ගැන වැඩියෙන්ම උනන්දුවන්නේ සහ උපදෙස් දෙන්නේ මාසික වැටුප් ලබන රාජ්‍ය සේවකයින් බව පුද්ගලික අංශයේ සහ ස්වයං රැකියා කරන අය අතර ඇති පොදු චෝදනාවක්. ඔවුන්ට අනුව රාජ්‍ය සේවකයින්ගේ වැටපු සහ රැකියාව සුරක්ෂිත නිසා මෙවැනි මතයක් දැරීම පුදුමයට කරුණකුත් නොවෙයි. ජනපතිවරයා ද පසුගිය දා මේ චෝදනාව කර තිබුණා.

මේ අතර රට වසා දැමීම ගැන රාජ්‍ය සේවකයින් වන ගුරුවරුන් අකමැති විය හැකිද ? නිවසට වී දරුවන් සමග සැමියා සමග ගතකරන මේ නිදහස් ජීවිතය ඔවුන්ට ආශිර්වාදයක් විය නොහැකිද ? මේ තත්ත්වය තුළ තවත් වටයකින් ඔන්ලයින් ටියුෂන් දෙමින් තම මඩිය තර කර ගැනීම හැර ගුරුවරුන්ට විකල්පයක් නැතිද ? රාජකාරී වගකීම ඉක්මවා ගිය ‘වගවීමක්‘ ඔවුන්ට නැතිද ?

“කොවිඩ් කියන්නේ ආපදා තත්වයක්. අපි දන්නවා අපේ රටේ හදිසි ආපදා තත්ත්වයකදී ඉස්සරලාම කරන්නේ පාසල් වහන එක. ගං වතුරක් ගැලුවත්, නාය යාමක් සිදුවුණත් පාසල් වසා තබනවා. සමහරවිට විපතට පත් අයට නවාතැන් දෙන්නෙත් පාසලේ. මේ වෙලාවේ පාසලත් විපතට පත්වෙලා තියෙන්නේ. අපි කොච්චර කාලයක් මෙහෙම වහල තියන්නද? මම කියන්නේ මේ රටේ ගුරුවරුන් ඉන්නවා දෙලක්ෂ තිස්පන්දහසක්. මේ අය එක්කෝ දරුවන් එක්කෙනා දෙන්නා හෝ පාසලට කැඳවල නිරෝධායන නීති රැකලා අධ්‍යාපනය ලබා දිය යුතුයි. එහෙම නැතිනම් ගුරුවරු නිවෙස් කරා ගොස් අධ්‍යාපනය ලබා දිය යුතුයි. මොකද මේ ගුරුවරුන් වැටුපක් ලබනවා. එම වැටුප් ගෙවන්නේ මහජනතාව. කොවිඩ් හෝ වෙනත් උපද්‍රවයක් හේතුවෙන් ගුරුවරයෙකු නිහඬ වීම අනුමත කරන්න බැහැ. මොකද ඔහුගේ කාර්යභාරය විශාලයි. ගුරුවරුන් නිදා ගත්තොත් අනාගතයේ ජාතියක් නිදා ගනීවි‘ වසන්ත හේරත් මහතා දැඩි ස්වරයෙන් පැවසුවා.

ඉහළ ඡායාරූපය – පළමු කොවිඩ් රැල්ල පැවති සමයේ ‘අද‘ පුවත්පතට කාටූන් ශිල්ප අවන්ත ආටිගල විසින් නිර්මාණය කළ කාටූනයකි.

සැකසුම – තුෂාර වල්ගම